Usunięcie macicy, czyli histerektomia, należy do grupy najczęściej wykonywanych operacji ginekologicznych. Choć skutki uboczne tego typu leczenia są poważne, zwłaszcza jeżeli ma być przeprowadzone u kobiety w wieku przedmenopauzalnym, to często stanowi ono jedyną szansę na powrót do zdrowia. Ich wystąpienie i przebieg rekonwalescencji zależy jednak nie tylko od wieku pacjentki, ale i od zakresu leczenia. Zależnie od stanu zdrowia chorej, lekarz może zadecydować o usunięciu trzonu macicy lub całego organu, albo o rozszerzyć operację o usunięcie jajników i części operacji usunięcia macicyUsunięcie macicy może dotyczyć części lub całego organu. Lekarz może też podjąć decyzję o rozszerzeniu operacji. Z tego względu, wyróżnia się następujące rodzaje histerektomii:Histerektomia częściowa. Histerektomia całkowita. Histerektomia całkowita z usunięciem jajników i jajowodów. Histerektomia radykalna. Histerektomia częściowa przewiduje usunięcie trzonu macicy. W ramach histerektomii całkowitej, usuwany jest cały organ - trzon i szyjka macicy. Zdarzają się jednak sytuacje, w których konieczne jest także usunięcie jajników i jajowodów. Histerektomia radykalna polega natomiast na usunięciu przydatków, górnej części pochwy i okolicznych węzłów o zakresie leczenia operacyjnego podejmuje lekarz, w oparciu o indywidualną analizę przypadku. Warto jednak podkreślić, że usunięcie przydatków wciąż pozostaje kwestią sporną w środowisku medycznym. Obecnie, coraz więcej lekarzy odstępuje od tej praktyki, jeżeli nie zachodzą ku temu wyraźne wskazania medyczne (z powodu choroby nowotworowej). Prowadzone badania naukowe dowiodły, że usunięcie jajników, mające uchronić przed wystąpieniem raka jajnika w przyszłości, doprowadza do przyspieszenia procesu starzenia się organizmu i rozwoju miażdżycy. Badania dowiodły też, że grupa kobiet, u których pozostawiono oba jajniki, charakteryzuje się nieco niższą w macicy – przyczyny, objawy, diagnostyka i leczenieŁyżeczkowanie macicy – na czym polega abrazja macicy?Przyczyny usunięcia macicyUsunięcie macicy to leczenie o charakterze nieodwracalnym, zatem aby mogło być wdrożone, muszą wystąpić konkretne wskazania. Operacja usunięcia macicy może okazać się niezbędna, gdy lekarz zdiagnozuje jedną z następujących dolegliwości:Mięśniaki - występujące licznie, ulegające powiększeniu i skutkujące wystąpienie długich i bolesnych miesiączek. Obniżenie lub wypadanie macicy - spowodowane osłabieniem i rozluźnieniem mięśni dna miednicy, dotyczy przede wszystkim kobiet w podeszłym wieku. Rak szyjki macicy - gdy zachodzi podejrzenie, że nastąpiły przerzuty do macicy. Rak endometrium. Rak trzonu macicy. Nieprawidłowy rozrost błony śluzowej macicy. Endometrioza. Jeżeli w danym przypadku jest to możliwe, wycięcie macicy jest zastępowane innym leczeniem. Dotyczy to przede wszystkim mięśniaków. W takim przypadku, jeżeli nie ma ku temu żadnych przeciwwskazań, stosowana jest embolizacja. Zabieg polega na zwłóknieniu i zablokowaniu dopływu krwi do mięśniaków, poprzez zablokowanie tętnicy środkami embolicznymi. Tego rodzaju leczenie jest możliwe do wdrożenia, gdy mięśniaki nie są jeszcze zbyt duże, jednak w tym przypadku, nie ma możliwości przeprowadzenia badania histopatologicznego. Embolizacja jest najczęściej stosowana u młodych pacjentek, które jeszcze nie niektórych przypadkach schorzeń błony śluzowej macicy, możliwe jest wdrożenie alternatywnego leczenia. Lekarz może zdecydować się na wykonanie endoskopowego zabiegu resekcji, czyli usunięcia endometrium – zapalenie, polip, przerost i rakMięśniaki macicy - niezłośliwe nowotwory macicyCzy usuwanie szyjki macicy zawsze jest konieczne?Usunięcie macicy nie musi być równoznaczne z koniecznością usunięcia szyjki macicy. Czasami, lekarz decyduje się na jej pozostawienie. Warunkiem jest stwierdzanie I lub II grupy cytologicznej w każdym badaniu i brak nadżerek. Takie działanie pozwala zapobiec wypadaniu pochwy. Powikłanie to występuje stosunkowo rzadko, jednak jest poważne. Pozostawienie szyjki macicy pozwala na lepsze podtrzymanie pochwy przez mięśnie i więzadła. Poza tym, pozostawienie szyjki macicy pozwala zmniejszyć psychologiczne skutki, wynikające z przeprowadzenia operacji. Po zakończeniu leczenia, u kobiety może ugruntować się błędne przekonanie "bycia niepełnowartościową". Jeżeli po operacji zostanie coś więcej niż tylko pochwa, psychiczne samopoczucie pacjentki może być lekarz zdecyduje się na taki krok, pacjentka będzie musiała regularnie wykonywać badanie cytologiczne. Pozostawienie szyjki macicy stwarza ryzyko rozwoju nowotworu w tym obszarze. Cytologia, wykonywana regularnie, pozwoli na wczesne wykrycie ewentualnych zmian i na wczesne wdrożenie odpowiedniego czym polega usunięcie macicy?Usunięcie macicy to operacja, która może być zrealizowana z użyciem jednej z dwóch metod. Techniki, o których mowa, to:Klasycznej. Laparoskopowej. Klasyczna operacja jest przeprowadzana z dostępu przezbrzusznego lub przezpochwowego. Wymaga znieczulenia ogólnego lub dolędźwiowego (pozwala zachować przytomność, jednak wyklucza odczuwanie bólu). Lekarz wykonuje kilkunastocentymetrowe nacięcie poprzeczne (przebiegające wzdłuż linii spojenia łonowego) lub pionowe (przebiegające od spojenia łonowego do pępka). Po otwarciu powłok brzusznych, następuje usunięcie macicy, a jeżeli zachodzi taka konieczność - także przydatków, okolicznych węzłów chłonnych i górnej części się, że konieczność poszerzenia zakresu leczenia jest stwierdzana dopiero w trakcie operacji. Jeżeli leczenie dotyczy pacjentki poniżej 45 roku życia, lekarz może zdecydować się na pozostawienie jednego jajnika, o ile nie ma ku temu żadnych medycznych przeciwwskazań. Dzięki temu, produkcja hormonów nie zostaje przerwana. w przypadku pacjentek w starszym wieku, najczęściej usunięte zostają także przydatki. Takie działanie pozwala zapobiec rozwojowi choroby nowotworowej. W trakcie operacji, lekarz pobierze materiał, który zostanie przekazany do badania metodą laparoskopową realizowane jest w znieczuleniu ogólnym. Lekarz wykonuje dwa niewielkie (kilkucentymetrowe) nacięcia w okolicy pępka. Przez pierwsze wprowadza laparoskop (wziernik, który daje możliwość obserwowania wnętrza jamy brzusznej, podgląd widoczny jest na monitorze), przez drugie - mikronarzędzia. Macica zostaje oddzielona od pochwy i podtrzymujących ją więzadeł, a jeżeli zakres leczenia jest ograniczony do samego trzonu - także od szyjki macicy. W dalszej kolejności, organ zostaje podzielony na niewielkie fragmenty, które zostają usunięte przez nacięcie lub przez pochwę (taka możliwość istnieje wyłącznie w przypadku, gdy macica charakteryzuje się niewielkimi rozmiarami). Metoda laparoskopowa ma zastosowanie, gdy nie ma konieczności przeprowadzania histerektomii wskazaniem do przeprowadzenia operacji są mięśniaki, bez względu na obraną technikę przeprowadzenia operacji, może zajść konieczność ich zmniejszenia przed zabiegiem. Takie działanie realizowane jest przy użyciu środków farmakologicznych, a służy ułatwieniu zabiegu. O wyborze właściwej metody leczenia decyduje lekarz, w oparciu o występujące wskazania, do których należy: rodzaj schorzenia, wiek i anatomia przeprowadzonej operacji, konieczne jest utrzymywanie ścisłej diety (przez 48 godzin). Pacjentki pozostają w szpitalu maksymalnie przez 7 dni, a jeżeli leczenie dotyczyło choroby nowotworowej - przez 14 dni. Aby zapobiec powstawaniu zrostów i zakrzepów, w 2 dobie wprowadzana jest niewielka aktywność. Jeżeli w czasie pobytu w szpitalu nie pojawiły się żadne komplikacje, pacjentka jest wypisywana do domu. Jeżeli przyczyna operacji nie miała charakteru onkologicznego, pierwsza wizyta kontrolna (na której pacjentka pozna wynik badania histopatologicznego) odbywa się po miesiącu. Kolejne badania przeprowadzane są raz w roku. W przypadku pacjentek leczonych onkologicznie, wizyty kontrolne powinny odbywać się minimum 2-3 razy w ciągu roku. 10 sygnałów ostrzegawczych, które mogą świadczyć o tym, że m... Rekonwalescencja po usuwaniu macicyUsunięcie macicy to poważna operacja. Co za tym idzie, okres rekonwalescencji po zakończeniu leczenia jest dość minimum 6 miesięcy po operacji, należy powstrzymać się od nadmiernej aktywności fizycznej (powrót do normalnej aktywności musi być realizowany stopniowo). Trzeba też unikać podnoszenia ciężkich przedmiotów, przy czym należy zaznaczyć, że w tym przypadku, słowo "ciężki" odnosi się do każdego przedmiotu o wadze przekraczającej 5 kg. Lekarz zaleci też przestrzeganie lekkostrawnej operacji, kobieta przestaje miesiączkować. Jeżeli w ramach leczenia nie zaszła konieczność usunięcia obu jajników, hormony są nadal produkowane, a objawy przyspieszonego klimakterium - nie występują. Inaczej wygląda to w przypadku, gdy zakres zabiegu objął także macicy a hormonalna terapia zastępczaUsunięcie macicy wraz z przydatkami sprawia, że u kobiety szybko (zwykle w ciągu 48 godzin po operacji) pojawiają się objawy, świadczące o przekwitaniu. Symptomy, o których mowa, to:Uderzenia gorąca. Kołatanie serca. Wzmożona potliwość. Objawy mają gwałtowny charakter, dlatego konieczne jest podanie odpowiednio wysokiej dawki estrogenów. W przeciwnym wypadku, dalsze leczenie będzie utrudnione, bowiem występujące objawy mogą też wskazywać na powikłania pooperacyjne. Jeżeli jednak ustąpią pod wpływem działania hormonów, będzie to oznaczało, że ich przyczyną jest przyspieszona usunięciu macicy wraz z przydatkami, kobieta powinna przyjmować estrogen (terapia kombinowana, w ramach której podaje się estrogen, progesteron i niewielką dawkę androgenu, stosowana jest tylko u pacjentek, którym usunięto jajniki, ale pozostawiono macicę). Jeżeli zajdzie taka konieczność, podane zostaną też niewielkie dawki androgenu (w celu pobudzenia libido). Indywidualnie dobrana terapia powinna trwać do około 51. roku życia, czyli do średniego wieku, w którym następuje terapia zastępcza pozwala uniknąć przyspieszenia procesu starzenia się organizmu i wystąpienia objawów menopauzy, jednak nie tylko. Kobiety, które nie decydują się na leczenie hormonalne, w większym stopniu narażone są na rozwój osteoporozy, miażdżycy i choroby niedokrwiennej serca. Większe jest też ryzyko wystąpienia infekcji układu moczowego, zapalenia i suchości uboczne usunięcia macicyUsunięcie macicy, tak jak każda inna operacja, stwarza pewne ryzyko wystąpienia powikłań. Już w trakcie zabiegu, może pojawić się obfite krwawienie. Rzadko zdarzają się przypadki, w których dochodzi do uszkodzenia jelita, moczowodu lub pęcherza po usunięciu macicy mogą pojawić się już w okresie rekonwalescencji. Po operacji, pojawia się ryzyko zakażenia rany i wystąpienia krwiaków w miejscu założenia szwów. Może też dojść do wystąpienia niedrożności jelit. U niektórych pacjentek (dotyczy to przede wszystkim kobiet, które zbyt długo leżą po operacji) może pojawić się zapalenie płuc, co ma związek z ich niewystarczającym upowietrzeniem i zbyt słabym rozciąganiem pęcherzyków się, że po zabiegu, dochodzi do obniżenia lub wypadania pochwy. Może towarzyszyć temu nietrzymanie moczu. Wśród innych powikłań, należy wymienić infekcje cewki moczowej i pęcherza moczowego. Po operacji może pojawić się nieznaczne krwawienie z pochwy. Jeżeli utrzymuje się dłużej niż kilka tygodni, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem. Niektóre pacjentki uskarżają się na suchość wycięcia macicy stwarza też pewne ryzyko uszkodzenia nerwów. Objawem tego może być mrowienie i drętwienie w nogach, jak i dolegliwości bólowe. Należy jednak podkreślić, że zdarza się to macicy a życie intymneUsunięcie macicy nie jest równoznaczne z wykluczeniem z życia intymnego. Za udane życie seksualne odpowiada przede wszystkim psychika, więc to, czy kobieta poddana histerektomii będzie odczuwała przyjemność ze zbliżenia, zależy w dużej mierze od jej wiedzieć, że w osiąganiu satysfakcji seksualnej, macica nie odgrywa pierwszoplanowej roli. Odczuwane przy zbliżeniu bodźce rejestrowane są przede wszystkim przez łechtaczkę i pochwę, więc w tym temacie, nie powinno zmienić się zbyt wiele. Inne odczucia mogą natomiast towarzyszyć orgazmowi. Po wycięciu macicy, charakterystyczne skurcze nie będą przypadku kobiet, u których przeprowadzone zostało usunięcie macicy i jajników, może pojawić się problem braku libido. Wynika to z wystąpienia wcześniejszej menopauzy, czego przyczyną jest brak hormonów płciowych, zarówno żeńskich, jak i męskich, które odpowiadają za odczuwanie pociągu seksualnego. W takim przypadku (jeżeli pacjentka zdecydowała się na hormonalną terapię zastępczą), podane zostaną niewielkie dawki androgenu, czyli męskiego hormonu płciowego. Hormonalna terapia zastępcza powinna też zmniejszyć problem suchości pochwy, jednak jeżeli nawilżenie będzie niewystarczające, warto sięgnąć po udanego życia intymnego po operacji usunięcia macicy jest jednak właściwe nastawienie psychiczne. Po przeprowadzonej histerektomii często zdarza się, że u kobiety występuje poczucie obniżonej wartości i spadającej atrakcyjności, zwłaszcza gdy operacja doprowadziła do wystąpienia zmian w sylwetce. Taka sytuacja może wpłynąć na brak chęci na aktywność seksualną, a w konsekwencji - doprowadzić nawet do depresji. Jeżeli leczenie operacyjne odcisnęło piętno na psychice, nie należy wzbraniać się przed wizytą u też:Zapalenie przydatków – objawy, przyczyny i leczenieGrzybica pochwy – leczenie i profilaktykaPieczenie pochwy – przyczyny i leczenieNadżerka szyjki macicy – przyczyny, objawy i leczenieBezbolesna metoda usuwania mięśniaka macicy już dostępna w Polsce:Polecane ofertyMateriały promocyjne partnera

Dr n. med. Grzegorz Surkont Dr n. med. Edyta Wlaźlak Prof. dr hab. med. Jacek Suzin 2005 O tym powinnaś wiedzieć Spis treści Wprowadzenie Budowa i czynność narządu płciowego kobiety Operacyjne sposoby usuwania macicy Następstwa wycięcia macicy Leczenie hormonalne kobiety bez macicy Zamiast zakończenia Wprowadzenie Operacja usunięcia macicy jest najczęściej wykonywanym zabiegiem ginekologicznym. Dotyka bezpośrednio ogromnej rzeszy kobiet na całym świecie. Wśród pacjentek będących przed zabiegiem, jak i tych, które mają go już poza sobą, wiedza na temat korzyści oraz potencjalnych zagrożeń związanych z takim rozwiązaniem terapeutycznym jest zwykle niepełna. Potwierdza to list jednej z pacjentek, nieposiadającej macicy od wielu lat. "Dziękuję za możliwość przeczytania tej książeczki. Do tej pory w żadnej przychodni ginekologicznej nie spotkałam się z ulotkami, czy broszurami opisującymi tak ważne dla pacjentek sprawy. Są wydania dotyczące ciąży i antykoncepcji, ostatnio także terapii hormonalnej, ale nie chorób kobiecych. Współczesna kobieta chce mieć świadomość, na czym polega jej choroba, jak może się czuć wychodząc ze szpitala, jak będzie wyglądać jej życie po zabiegu. Często brak takich wiadomości jest przyczyną rezygnacji z operacji w optymalnym czasie oraz szukania pomocy u oszustów, co potęguje dalszy rozwój schorzenia. Zdarza się, że kobiety kupują skomplikowane podręczniki ginekologiczne i przerażone szukają opisów własnej choroby, by poznać rokowanie. Nie mając elementarnych podstaw z medycyny, nierzadko popadają w depresję, przypisując sobie najstraszniejsze scenariusze. W zaciszach domowych odbywa się dużo takich ludzkich tragedii, wynikających z niewiedzy pacjentki, braku właściwej, dłuższej wyjaśniającej rozmowy ze specjalistą. Lekarze nie mają czasu na drobiazgowe informowanie każdej kobiety o przebiegu jej schorzenia, o psychologicznych aspektach związanych np. z usunięciem macicy oraz o całym skomplikowanym procesie dochodzenia do zdrowia. Ogromną rolę w przebiegu rekonwalescencji odgrywa psychika, wyobraźnia. Bardzo ważne, by kobiety uświadomiły sobie rolę nie tylko fizycznych organów, ale przede wszystkim psyche. Często po operacji kobiety, już zdrowe fizycznie, mają blokadę powodującą np. zaburzenia seksualne. Jest to spowodowane stresem oraz niewiedzą. To wyjątkowo ważny temat. Kobiety powinny uświadomić sobie, że po usunięciu macicy uzyskują pewną antykoncepcję i nie są „pustymi kobietami”. Zabieg likwiduje chorobę. Nie powoduje utraty kobiecości. Tragedia przejścia operacji to nie wykluczenie z życia rodzinnego, zawodowego, społecznego, płciowego. To właśnie jest czas, żeby spojrzeć na siebie i swoje życie inaczej, i by zdążyć je odkryć na nowo. Pozwala skupić się na pięknym i bogatym świecie wewnętrznych doznań, dostrzec nowe obszary wyobraźni i odczuć. Pomaga w tym również spotkanie na swej drodze lekarza, który oprócz wspaniałego operowania nożem chirurgicznym, zwraca uwagę pacjentkom na szukanie przyczyn problemów między innymi w blokadach psychicznych. Mam nadzieję, że ta bardzo ważna książeczka dotrze do każdej kobiety potrzebującej pomocy." Pacjentka I. Budowa i czynność narządu płciowego kobiety. 1. Co wchodzi w skład żeńskich narządów płciowych? Zewnętrzne narządy płciowe kobiety stanowi srom składający się ze wzgórka łonowego, warg sromowych większych i mniejszych oraz łechtaczki. Do wewnętrznych narządów płciowych kobiety należą pochwa, macica, jajniki oraz jajowody. 2. Co to jest pochwa? Pochwa jest kanałem rozciągającym się od warg sromowych. W swojej górnej części obejmuje szyjkę macicy. 3. Z czego zbudowana jest macica? Składa się z trzonu i szyjki. Umocowana jest za pomocą więzadeł. W środku zawiera jamę macicy, łączącą się od dołu z kanałem szyjki, a od strony dna macicy z jajowodami. Dolny fragment szyjki macicy przyjmuje nazwę części pochwowej a powyżej pochwy - części nadpochwowej. 4. Jaką funkcję pełni macica? Mówiąc obrazowo jest to "narząd do noszenia i rodzenia dzieci". Macica nie produkuje hormonów. 5. Co znajduje się wewnątrz jamy macicy? Jama pokryta jest błoną śluzową zwaną endometrium. 6. Jaką funkcję pełni błona śluzowa macicy? Endometrium ulega ciągłym zmianom dzięki działaniu hormonów płciowych w przebiegu cyklu płciowego. Mają one na celu przygotowanie jamy macicy do przyjęcia zarodka. W przypadku braku ciąży co miesiąc błona śluzowa ulega złuszczeniu podczas miesiączki. 7. Co to są przydatki? W skład przydatków wchodzą jajniki i jajowody oraz otaczające tkanki. Jeden koniec jajowodu połączony jest z dnem macicy, drugi położony jest obok jajnika. 8. Jaka jest rola przydatków? Jajniki produkują hormony: estrogeny i progesteron. Pełnią one ważną rolę w rozrodzie. Mają również istotny wpływ na funkcjonowanie większości organów w organizmie kobiety. Praktycznie w każdym miejscu kobiecego ciała znaleziono receptory estrogenowe. Nieodpowiednie stężenia hormonów płciowych mogą mieć negatywny wpływ na funkcjonowanie większości organów. W przypadku wahań hormonalnych pojawia się na przykład: złe samopoczucie, nerwowość, tkliwość sutków, trądzik, nadmierne owłosienie, wzmożone wypadanie włosów. Zaburzenia hormonalne sprzyjają powstawaniu mięśniaków i raka macicy oraz torbieli jajnika. Brak hormonów po menopauzie przyspiesza procesy starzenia się między innymi pod postacią pogorszenia cery, przyspieszonego odwapniania kości, nasilenia miażdżycy, zwiększonej częstości występowania osteoporozy i zawału serca, pojawienia się nietrzymania moczu, suchości i świądu sromu, częstych infekcji pęcherza moczowego. Jajowody nie produkują hormonów, w nich dochodzi do zapłodnienia komórki jajowej. 9. Gdzie umiejscowione są wewnętrzne narządy płciowe? Jak sugeruje nazwa, znajdują się wewnątrz jamy brzusznej w podbrzuszu. Ze wszystkich stron otoczone są jelitami. Macica jest zlokalizowana między pęcherzem moczowym a odbytnicą. 10. Jak to się dzieje, że narządy wewnętrzne u zdrowej kobiety nie wypadają na zewnątrz? Macica, pochwa oraz pęcherz moczowy i odbytnica są utrzymywane w prawidłowej pozycji dzięki więzadłom macicy oraz przeponie moczowo-płciowej. 11. Co to jest przepona moczowo-płciowa? Są to mięśnie i więzadła krocza oraz dolnej części miednicy. 12. Które elementy odpowiedzialne są za satysfakcję seksualną? Za odczuwanie bodźców seksualnych odpowiedzialne są czynniki psychiczne, zewnętrzne narządy płciowe (łechtaczka) oraz pochwa. Kobiety po usunięciu przydatków lub macicy uskarżają się czasami na problemy seksualne. Podstawowe znaczenie w tym względzie ma psychika kobiety. Brak hormonów produkowanych przez jajniki może też mieć negatywny wpływ na życie płciowe. II. Operacyjne sposoby usuwania macicy. 1. Czy często wykonywane są zabiegi usunięcia macicy? Jest to najczęściej wykonywana operacja ginekologiczna u kobiet. 2. Na czym polega amputacja nadpochwowa macicy? Zwykle usuwa się całą macicę to jest trzon i szyjkę. Istnieje też zabieg usunięcia samego trzonu macicy bez szyjki. Taki rodzaj operacji nazywa się amputacją nadpochwową. Wykonywany jest rzadko, zwykle u osób młodych. 3. Jakie są najczęstsze przyczyny usunięcia macicy? Zabieg ten wykonujemy zwykle z powodu: mięśniaków guza przydatków chorób błony śluzowej macicy krwawienia z dróg rodnych wypadania narządu rodnego endometriozy. 4. W jaki sposób usuwa się macicę? Operacja najczęściej jest wykonywana po otwarciu jamy brzusznej (droga brzuszna) lub przez pochwę (droga pochwowa). W niektórych przypadkach możliwe jest też wykonanie zabiegu laparoskopowo. O tym, jaki rodzaj operacji zastosować i jaką wybrać drogę decyduje lekarz, biorąc pod uwagę całokształt objawów choroby, warunki anatomiczne oraz wiek pacjentki. 5. W którym miejscu otwiera się jamę brzuszną? Istnieją dwa sposoby otwierania jamy brzusznej: poprzecznie - nisko nad spojeniem łonowym lub podłużnie - od spojenia łonowego do okolicy pępka w linii pośrodkowej ciała. 6. Od czego zależy wybór sposobu otwarcia jamy brzusznej? U kobiet ze względów kosmetycznych w trakcie operacji ginekologicznych zwykle wybieramy poprzeczne nacięcie skóry. Odstępstwa od tej reguły zależą przede wszystkim od poprzednio wykonanych operacji oraz od rodzaju choroby będącej przyczyną zabiegu. 7. Jakie są najczęstsze przyczyny usunięcia przydatków? Guz jajnika jest najczęstszą przyczyną operacji przydatków. Nierzadko wycięcie zdrowych jajników i jajowodów wykonywane jest profilaktycznie razem z usunięciem macicy. 8. Kiedy i dlaczego usuwamy profilaktycznie przydatki? Jednym z podstawowych problemów współczesnej onkologii kobiet jest rak jajnika. Nawet u pacjentek, które często przychodzą na wizytę do ginekologa, złośliwe guzy jajnika nierzadko wykrywane są na dość zaawansowanym etapie rozwoju. Późne wykrycie powoduje niską efektywność leczenia operacyjnego i chemioterapii. Z tych powodów lekarze proponują kobietom w okresie przekwitania usunięcie wraz z chorą macicą zdrowych przydatków. 9. Jaki rodzaj znieczulenia jest najlepszy dla mnie? O tym zadecyduje lekarz anestezjolog. Obecnie wykonywane są dwa rodzaje znieczulenia: ogólne (popularnie zwane narkozą) oraz w kręgosłup (zewnątrzoponowe i podpajęczynówkowe). Ze względu na mniejszą inwazyjność znieczulenie w kręgosłup jest częściej wykonywane. 10. Czy po znieczuleniu w kręgosłup mogę być sparaliżowana? Nie, ten sposób znieczulenia nie niesie za sobą takiego ryzyka. Z powikłań najczęściej pacjentki zgłaszają bóle głowy, które zwykle udaje się szybko zlikwidować. III. Następstwa wycięcia macicy 1. Czy po zabiegu mogę mieć krwawienia miesiączkowe? Po usunięciu macicy kobieta nie miesiączkuje. W przeciągu kilku tygodni po operacji mogą występować niewielkie plamienia i krwawienia. Jest to związane z gojeniem się pochwy. W przypadku obfitego krwawienia należy pilnie się skontaktować z oddziałem szpitalnym. Po amputacji nadpochwowej zdarzają się miesiączki, z reguły pod postacią skąpych krwawień lub plamień. 2. W jaki sposób powinnam się odżywiać? Po zabiegu należy przestrzegać diety szpitalnej. W domu powinno się spożywać pokarmy lekkostrawne i wysokoodżywcze składające się ze świeżych produktów. 3. Kiedy mogę rozpocząć ćwiczenia? Wczesne uruchomienie po zabiegu sprzyja szybszemu powrotowi do zdrowia. Na drugi dzień po operacji, jeżeli lekarz pozwoli, powinna Pani wstawać i chodzić. Zapobiega to powikłaniom pooperacyjnym takim jak zakrzepica i zapalenie płuc. Lekkie, niezbyt obciążające ćwiczenia fizyczne można wykonywać już po kilku dniach. Stopniowo należy zwiększać intensywność ćwiczeń. 4. Na jakie dolegliwości zwykle uskarżają się pacjentki po wyjściu ze szpitala? Typowe są zgrubienia w okolicy blizny pooperacyjnej, niewielkie pobolewania, uczucie ciągnięcia, drętwienia w podbrzuszu, stany podgorączkowe, plamienia z dróg rodnych, osłabienie. Objawy te ustępują samoistnie po kilku, kilkunastu tygodniach. Pacjentki z wysoką temperaturą, obfitym krwawieniem z pochwy, silnymi bólami w podbrzuszu, rozejściem rany pooperacyjnej powinny pilnie skontaktować się z lekarzem. 5. Kiedy mogę wrócić do pracy? Decyzję w tej sprawie podejmuje lekarz po badaniu ginekologicznym. Powrót do pracy jest zwykle możliwy po 30-60 dniach od daty wypisania ze szpitala. Uzależnione jest to od szybkości rekonwalescencji. Mają na nią wpływ między innymi: cechy osobnicze, choroba będąca przyczyną operacji, współwystępowanie innych schorzeń oraz ewentualnych powikłań. 6. Kiedy mogę rozpocząć współżycie? Pytanie to należy zadać podczas wizyty kontrolnej u ginekologa. Na ogół po 30-60 dniach. W dużej mierze zależy to od stanu psychicznego kobiety. 7. Czy po usunięciu macicy może pogorszyć się moja satysfakcja seksualna? Podczas usuwania macicy nie ulegają uszkodzeniu elementy odpowiedzialne za odczuwanie doznań seksualnych. Jeżeli taka sytuacja wystąpi po operacji brzusznej, ma ona związek przede wszystkim z czynnikami natury emocjonalnej. Po wycięciu macicy przez pochwę i operacji plastycznej krocza stosunki płciowe mogą początkowo być bolesne. 8. Czy powinnam stosować środki antykoncepcyjne? Po wycięciu macicy drogą brzuszną lub obustronnym usunięciu przydatków nie może Pani zajść w ciążę. Na świecie opisywano pojedyncze przypadki ciąż brzusznych. po operacjach usunięcia macicy drogą pochwową bez przydatków oraz ciąż szyjkowych po amputacji nadpochwowej. Ze względu na wyjątkowo rzadkie występowanie takich sytuacji, nie ma powodu do stosowania środków antykoncepcyjnych u kobiet po tych operacjach. 9. Czy usunięcie macicy daje gwarancję, że nie dojdzie do wypadania pochwy i nietrzymania moczu? Niestety nie. Kobiety bez macicy nierzadko zgłaszają się z powodu wysuwania się pochwy. Zwykle obniżaniu się ścian pochwy towarzyszą kłopoty z bezwiednym wyciekaniem moczu. 10. Czy po operacji plastycznej krocza może pojawić się nietrzymanie moczu? Tak. Czasami po takiej operacji pojawiają się objawy nietrzymania moczu maskowane wcześniej przez obniżoną pochwę. Dzieje się tak u pacjentek, u których, paradoksalnie, opuszczenie pochwy ułatwiało trzymanie moczu. 11. Jakie mogą być powikłania pooperacyjne? Powikłania w obecnej dobie zdarzają się bardzo rzadko. Do najczęstszych zalicza się: złe gojenie rany, obfite krwawienie podczas operacji oraz występowanie krwiaka w obrębie powłok skórnych lub w szczycie pochwy. Utrata krwi może być na tyle duża, że wskazane jest powtórne otwarcie jamy brzusznej oraz przetoczenie krwi. Bardzo rzadko dochodzi do uszkodzenia moczowodu, pęcherza moczowego, jelita. Spośród innych powikłań zwykle wymienia się przetokę pęcherzowo-pochwową (tj. nieprawidłowe połączenie pęcherza z pochwą powodujące wypływanie moczu przez pochwę), zapalenie płuc, niedrożność jelit. Mniejsza aktywność fizyczna podczas pobytu w szpitalu jest przyczyną zwolnionego przepływu krwi przez naczynia żylne. Może to doprowadzić do zakrzepicy i zatoru płucnego, szczególnie u osób z żylakami kończyn dolnych. 12. Czy operacja usunięcia macicy może mieć jakieś zalety? Tak. Kobiety najczęściej zaliczają do nich koniec miesiączkowania, brak potrzeby stosowania antykoncepcji oraz lepszą tolerancję hormonalnego leczenia zastępczego okresu przekwitania. 13. Czy usunięcie zdrowych przydatków wraz z macicą jest korzystne? Dla niektórych pacjentek tak, gdyż eliminuje ryzyko wystąpienia raka jajnika. Na przykład po menopauzie zwykle razem z macicą wycina się przydatki. Praktycznie nie produkują one już hormonów. Usunięcie ich nie ma więc negatywnego wpływu na zdrowie pacjentki. 14. Czy powinnam ukrywać fakt, że nie mam macicy? Psycholodzy podkreślają, że w podświadomości wielu kobiet i mężczyzn kobiecość kojarzy się między innymi z macicą. Stwierdzono, że czasami nawet najbliższe osoby mimowolnie zmieniają swój stosunek do kobiet bez narządu rodnego. Dlatego naszym zdaniem warto ukryć część prawdy. Należy zakomunikować partnerowi, rodzinie, znajomym, czy sąsiadkom, że operacja polegała na usunięciu mięśniaka lub guza przydatków z pozostawieniem macicy i jajników. 15. Czy podczas współżycia partner może zauważyć, że nie mam macicy? Nie. Tylko podczas badania przez pochwę można stwierdzić brak macicy. 16. Czy pacjentki po usunięciu macicy powinny chodzić do ginekologa? Tak, nie rzadziej niż raz na rok. Podczas badania można wykryć różne choroby narządu rodnego, między innymi wczesne postacie nowotworów jajnika i sromu. Kobiety przyjmujące hormony powinny zgłaszać się nie rzadziej, niż co pół roku. IV. Leczenie hormonalne kobiety bez macicy 1. Co to jest przekwitanie? Przekwitanie czyli menopauza obejmuje okres w życiu kobiety, gdy jajniki przestają produkować hormony płciowe. Zwykle rozpoczyna się około 45-54 i trwa do końca życia. 2. Jakie są sposoby walki z następstwami menopauzy? Podstawowe znaczenie ma leczenie przyczynowe, a więc stosowanie hormonalnego leczenia zastępczego. Nie należy jednak zaniedbywać aktywnego wypoczynku na świeżym powietrzu i ćwiczeń fizycznych. Istotne znaczenie ma odpowiednia dieta. 3. Na czym polega hormonalne leczenie zastępcze? Hormonalne leczenie zastępcze nazywane również hormonalną terapią zastępczą sprowadza się do uzupełniania niedoboru hormonów płciowych, występującego u kobiet w okresie przekwitania. Polega na stosowaniu estrogenów i progestagenów (odpowiedników progesteronu). 4. Czy leczenie hormonalne u kobiet po operacji różni się od terapii kobiet z zachowaną macicą? Tak. Pacjentkom po usunięciu macicy zwykle nie podajemy progestagenów. 5. Czy kobiety bez macicy lepiej tolerują hormonalną terapię zastępczą? Tak. Nie miesiączkują. Nie uskarżają się na nieregularne krwawienia z dróg rodnych. Otrzymują same estrogeny, więc nie występują u nich działania uboczne związane z podawaniem progestagenów. 6. Jakie mogą być działania uboczne progestagenów? Czasami pacjentki podają: tkliwość piersi, trądzik, zwiększone zatrzymywanie wody w organizmie, bóle głowy, wzrost apetytu, bóle i skurcze łydek. Może pojawić się drażliwość, pogorszenie koncentracji, apatia. Progestageny stosowane w większych dawkach mogą mieć negatywny wpływ na cholesterol i jego frakcje. 7. Czy po usunięciu macicy konieczne jest przyjmowanie hormonów? Brak macicy nie jest równoznaczne z menopauzą, ponieważ narząd ten nie produkuje hormonów płciowych. Leczenie zastępcze stosujemy, gdy stwierdzamy niedobory hormonów wytwarzanych przez jajniki. 8. Czy u kobiety bez macicy menopauza występuje wcześniej? Tylko u niektórych kobiet po usunięciu macicy obserwuje się szybsze zanikanie produkcji estrogenów i progesteronu. 9. Jeżeli nie mam macicy, w jaki sposób mogę zorientować się, że jestem w okresie przekwitania? Może Pani tego nie zauważyć. Zwykle wskazują na to objawy niedoboru hormonów pod postacią uderzeń gorąca i potów nocnych. Menopauzę rozpoznaje lekarz podczas badania ginekologicznego Czasami, tylko w przypadkach wątpliwych, zleca badanie stężenia hormonów. 10. Jakie formy estrogenów podawane są kobietom bez macicy? Estrogeny podawane pacjentkom po operacji są takie same, jak podczas leczenia kobiet z macicą. Można stosować preparaty estrogenowe w postaci: plastrów (niektóre nowe plastry są bardzo małe, wielkości znaczka pocztowego) tabletek aerozolu do nosa zastrzyków kremu lub żelu na skórę gałek lub kremu dopochwowego. 11. Czy są lepsze i gorsze drogi podawania estrogenów? Nie. Terapię dobiera się indywidualnie, zależnie od stanu zdrowia. Ważne jest zaakceptowanie drogi podawania leku przez pacjentkę. 12. Kto powinien stosować plastry estrogenowe? Każda pacjentka z niedoborem estrogenów, jeśli nie stwierdzamy u niej przeciwwskazań, może naklejać plastry. Formy przezskórne są szczególnie polecane gdy chcemy zminimalizować wpływ leku na wątrobę. Innymi wskazaniami są preferencje pacjentki, zła tolerancja tabletek, nadciśnienie tętnicze, podwyższone stężenie trójglicerydów, kamica pęcherzyka żółciowego, stan po usunięciu pęcherzyka żółciowego, choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy. 13. Jak przyklejać plaster? Plaster nakleja się na zdrową, niepodrażnioną, gładką skórę - w miejscu, w którym skóra nie marszczy się. Po wyjściu z kąpieli należy odczekać kilkanaście minut z naklejeniem plastra, aby powierzchnia dobrze wyschła. Krem lub balsam do ciała można nanosić dopiero po przyklejeniu plastra. 14. Gdzie go naklejać? Na pośladek lub podbrzusze, pamiętając za każdym razem o zmianie miejsca. Nie przykleja się plastra w talii lub na linii bioder, gdyż przesuwanie się odzieży w tych miejscach może spowodować jego odklejenie. Nie wolno też nalepiać go na piersiach lub w ich okolicy. 15. Czy zdarza się odklejanie plastra? Prawidłowo naklejony plaster zwykle nie odkleja się podczas mycia lub pływania. Nie należy go pocierać gąbką ani ręcznikiem. Jeśli plaster odklei się, można go nakleić ponownie w innym miejscu. Czasami konieczne jest zastosowanie nowego plastra. Z sauny najlepiej korzystać w dniach zmiany plastra. 16. Czy można się opalać z przyklejonym plastrem? Naklejonego plastra nie należy wystawiać na długotrwałe działanie promieni słonecznych. Miejsce to trzeba przykryć odzieżą. 17. Jak należy odklejać plaster? Powoli i ostrożnie, aby nie spowodować podrażnienia skóry. Jeśli pozostanie ślad kleju, to należy odczekać 15 minut do wyschnięcia skóry. Następnie można przemyć to miejsce tłustym kremem lub mleczkiem, aby usunąć resztkę kleju. 18. Jakie są powody do stosowania hormonalnego leczenia zastępczego? Obecnie do podstawowych wskazań zalicza się: przedwczesną menopauzę, zwłaszcza przed 45 rokiem życia objawy niedoboru hormonów pod postacią złego samopoczucia, uderzeń gorąca, potów nocnych osteoporoza lub zagrożenie nią profilaktyka przed chorobą wieńcową i zawałem u osób zdrowych dolegliwości dotyczące układu moczowo-płciowego (nietrzymanie moczu, infekcje cewki moczowej i pęcherza, uczucie suchości w pochwie, bolesne stosunki). 19. Zaczęłam terapię hormonalną kilka dni temu. Nie czuję się lepiej. Czy zastosowane leczenie jest właściwe? Cierpliwości! Zwykle efekt nie jest natychmiastowy. Działanie leku hormonalnego można ocenić dopiero po 3-4 miesiącach. 20. Jakie objawy uboczne estrogenów występują najczęściej? Działania uboczne występują rzadko. Najbardziej niepokoi pacjentki tkliwość i bolesność piersi. W tym względzie obawy leczonych kobiet są nieuzasadnione. Objawy te nie oznaczają, że w piersiach powstaje rak. Zwykle po kilku miesiącach dolegliwości te ustępują. Czasami pacjentki podają nudności, bóle głowy, zwiększone zatrzymywanie wody w organizmie, bolesność podudzi, żylaków, skurcze łydek. Gdy objawy uboczne pojawią się, należy, bez przerywania leczenia, skontaktować się ze swoim lekarzem. Na ogół dolegliwości te nie mają żadnego znaczenia chorobowego i po pewnym czasie ustępują. Plastry mogą powodować miejscowe podrażnienia i alergie skóry. 21. Czy nie utyję pod wpływem estrogenów? Leki hormonalne nie wywołują tycia. Również mu nie zapobiegają. Przyrost masy ciała jest to efekt niedostosowania diety do aktywności fizycznej oraz uwarunkowań genetycznych. 22. Jakie powikłania mogą wystąpić w wyniku brania estrogenów po menopauzie? Należy podkreślić, że powikłania występują bardzo rzadko. Do najpoważniejszych należy zaliczyć zakrzepicę żył głębokich kończyn dolnych i zator płucny. Czasami mogą powiększać się mięśniaki lub zaostrzać endometrioza. U kobiet stosujących tabletki hormonalne nieco częściej występuje kamica pęcherzyka żółciowego. U otyłych, chorych kobiet, z chorobą wieńcową lub będących po zawale, które rozpoczynały leczenie po 60-65 roku życia przy użyciu estrogenów skonjugowanych (uzyskiwanych z moczu źrebnych klaczy) i medroskyprogesteronu, obserwowano niewielkie zwiększenie częstości występowania zawałów serca. 23. Czy ostatnio publikowane wyniki badań dotyczące hormonalnego leczenia zastępczego mają wpływ na sposób leczenia kobiet bez macicy? Nie. Wyniki tych badań dotyczą złożonej terapii estrogenowo-progestagenowej. Nie dotyczą leczenia samymi estrogenami, a takie stosuje się u pacjentek bez macicy. 24. Czy hormonalne leczenie zastępcze zwiększa ryzyko raka sutka? W dniu dzisiejszym nie znamy odpowiedzi na to pytanie. Wyniki dotychczasowych badań są niejednoznaczne. Tylko niektóre analizy sugerują, że stosowanie hormonów powyżej 5-8 lat może nieznacznie zwiększać ryzyko wystąpienia raka sutka. Obecnie trwają badania, które za kilka lat pozwolą ostatecznie rozwiązać tę kwestię. 25. Czy to prawda, że pacjentki u których wykrywa się raka sutka podczas terapii hormonalnej, żyją dłużej w porównaniu do kobiet nieleczonych? Tak. W następstwie regularnych wizyt u ginekologa guzy sutka są zwykle wcześniej zauważane, zanim dadzą przerzuty Nieznacznie zwiększona częstość występowania chorób złośliwych piersi po wielu latach stosowania leczenia stwierdzana była tylko w niektórych badaniach. Część specjalistów tłumaczy taki stan faktem, że hormony mogą trochę przyspieszać wzrost guzów już istniejących, a nie powodować powstanie nowych. Ma to wpływać na wcześniejsze ich wykrycie. U kobiet leczonych hormonalnie częściej występują mniej agresywne postacie nowotworów złośliwych gruczołu piersiowego. Być może jest to wynik korzystnego, modyfikującego wpływu terapii hormonalnej na proces karcinogenezy (nowotworzenia). Prawdopodobnie te czynniki powodują, że pacjentki, u których rozpoznaje się raka piersi podczas terapii hormonalnej, rzadziej umierają na tę chorobę w porównaniu do kobiet nieleczonych. 26. Czy choroba wieńcowa, zawał serca lub wylew krwi do mózgu są przeciwwskazaniami do stosowania hormonalnego leczenia zastępczego? Obecnie u kobiet z tymi chorobami zwykle nie rozpoczynamy podawania hormonów. Jeżeli pacjentka stosuje leki hormonalne od wielu lat, z reguły nie ma powodu do ich odstawienia. 27. Jakie są przeciwwskazania do terapii hormonalnej? Lista przeciwwskazań nie jest długa. Najczęściej wymieniane są: rak sutka rak błony śluzowej macicy choroba zakrzepowo-zatorowa cholestaza podczas ciąży ciężka niewydolność wątroby podwyższony poziom prolaktyny, guz przysadki (prolactinoma). 28. Czy rodzinne występowanie raka piersi lub chorób złośliwych innych narządów jest przeciwwskazaniem do stosowania hormonów? Nie. Bez względu na to, czy stosuje Pani hormony czy też nie, należy zgłosić swojemu lekarzowi fakt rodzinnego występowania nowotworów złośliwych. W niektórych przypadkach wskazane jest wykonywanie określonych badań, co pozwala na wczesne wykrycie raka. Należy pamiętać, że stosowanie estrogenów zmniejsza częstość występowania raka jelita grubego. 29. Czy łagodne schorzenia sutka są przeciwwskazaniem do stosowania estrogenów? Nie. 30. Jeżeli stosuję terapię hormonalną, jak często powinnam chodzić na badanie mammograficzne? Nie ma powodów, żeby wykonywać u Pani mammografię częściej niż u kobiet nie przyjmujących hormony. Szczegóły należy ustalić z lekarzem prowadzącym leczenie oraz wykonującym badanie radiologiczne piersi. 31. Czy u pacjentek po operacji z powodu raka jajnika można stosować estrogeny? W większości przypadków tak. 32. Byłam leczona z powodu raka szyjki macicy. Czy mogę przyjmować hormony? Tak, po konsultacji z ginekologiem i onkologiem. 33. Czy choroby nowotworowe innych narządów są przeciwwskazaniem do terapii hormonalnej? Zwykle nie. Decyzję o stosowaniu hormonów podejmuje ginekolog po konsultacji z onkologiem. 34. Jak długo powinnam brać hormony? Na ogół leki stosuje się przez okres od 2 do 10 lat, czasami dłużej. Decyzję o rozpoczęciu, kontynuowaniu lub przerwaniu powinien podejmować lekarz wraz z pacjentką po przeanalizowaniu korzyści i czynników ryzyka. 35. Czy należy wcześnie rozpoczynać leczenie hormonami? Tak. Najbardziej optymalny okres to kilka, kilkanaście miesięcy od pojawienia się objawów niedoboru estrogenów. To zalecenie nabrało szczególnie ważnego znaczenia w aspekcie ostatnio opublikowanych wyników badań. Okazało się, że rozpoczynanie terapii hormonalnej u chorych, otyłych kobiet późno tj. po 60-65 roku życia, z chorobą wieńcową lub po zawale powoduje nieznaczny wzrost częstości występowania zawału i zatoru płucnego. Jeżeli pacjentki znajdujące się w tej grupie terapeutycznej zaczęły stosować hormony odpowiednio wcześnie, około 50-55 roku życia, zwykle nie ma powodu do przerywania terapii. 36. Czy nie powinnam poddać się naturze i z godnością przejść przez ten okres bez zażywania hormonów? Na szczęście coraz rzadziej pacjentki zadają nam to pytanie, ponieważ terapia hormonalna ma już swoje uznane miejsce w wielu apteczkach domowych. W tym poglądzie wyraźnie widoczny jest brak konsekwencji. Powrót do natury to chociażby rezygnacja z mycia zębów, ze stosowania leków na grypę, nadciśnienie czy cukrzycę. 37. Czy hormonalne leczenie zastępcze jest eliksirem młodości, lekiem na wszystkie problemy kobiet po menopauzie? Niestety nie. Wpływa ono na dolegliwości wynikające tylko z niedoboru hormonów płciowych. Likwiduje uderzenia gorąca, poty nocne, poprawia samopoczucie i sen, zmniejsza ryzyko osteoporozy i zawału serca. Poprawia zdecydowanie jakość życia kobiet będących w okresie przekwitania. Zamiast zakończenia Liczne zapytania, wątpliwości i rozterki chorych, z jakimi zetknęliśmy się podczas naszej codziennej pracy, stanowiły inspirację do napisania niniejszego opracowania. Mamy nadzieję, że ta publikacja będzie pomocna w uzyskaniu przez pacjentki odpowiedzi na dręczące je kwestie, zarówno przed, jak i po operacji. Jeżeli po lekturze naszego poradnika nasunęły się Pani pytania i uwagi, prosimy o podzielenie się nimi. Ułatwi nam to napisanie kolejnego wydania informatora dla pacjentek.

Ekspert medyczny artykułu Nowe publikacje Operacja usunięcia polipa w macicy: rodzaje, konsekwencje, powikłania хCała zawartość iLive jest sprawdzana medycznie lub sprawdzana pod względem faktycznym, aby zapewnić jak największą dokładność faktyczną. Mamy ścisłe wytyczne dotyczące pozyskiwania i tylko linki do renomowanych serwisów medialnych, akademickich instytucji badawczych i, o ile to możliwe, recenzowanych badań medycznych. Zauważ, że liczby w nawiasach ([1], [2] itd.) Są linkami do tych badań, które można kliknąć. Jeśli uważasz, że któraś z naszych treści jest niedokładna, nieaktualna lub w inny sposób wątpliwa, wybierz ją i naciśnij Ctrl + Enter. Polipy w macicy - dość częste zjawisko, które wymaga terminowej diagnozy i właściwego leczenia. Ważne jest, aby identyfikować polipy na wczesnym etapie. Umożliwi to stosowanie leczenia zachowawczego. W przeciwnym przypadku konieczna jest operacja. Polipy należy leczyć lub usuwać, ponieważ mogą powodować różne komplikacje i mogą przerodzić się w guza nowotworowego. Czy muszę usunąć polipy z macicy? Czasami możesz zrobić bez usuwania. Najpierw musisz spróbować leczenia zachowawczego, bez operacji. Jeśli to nie działa, musisz go usunąć. Natychmiast usuń, jeśli w nich znajdują się nietypowe klatki lub istnieje ryzyko ich przekształcenia w komórki rakowe. Również polipy wyciąć kiedy wywołać krwawienie, przyczyną anemii i anemii, przyczyniają się do powstawania innych powikłań. Zalecany do usuwania jeżeli hormonalna terapia nie przyniosła żadnych rezultatów, przekraczające wielkość polip 1 cm. Kobiety w wieku powyżej 40-45 lat zaleca się również usunięcie, ponieważ znacznie zwiększa ryzyko powikłań i nowotworów. [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9] Rozmiar macicy do operacji Operacja jest obowiązkowa, jeśli jej rozmiar przekracza 1 centymetr. Histeroskopia polipa macicy Jest to operacja, w której polip jest usuwany przez histeroskop. Metoda jest mało traumatyczna, często stosowana w praktyce chirurgicznej. Operację wykonuje się przez 15-20 minut, podczas gdy stosuje się znieczulenie miejscowe i ogólne oraz znieczulenie. Zaleca się zrobić to kilka dni po zakończeniu miesiączki, ponieważ w tym okresie błona śluzowa macicy staje się tak cienka, jak to możliwe, a polip jest ponad powierzchnią. W tym momencie łatwo jest usunąć. Operacja wykonywana jest poprzez otwarcie szyjki macicy za pomocą histeroskopu. To urządzenie zawiera kamerę, przez którą lekarz bada całą jamę macicy i określa dalszy przebieg operacji. Po znalezieniu polipa jest on usuwany za pomocą pętli elektrycznej. Jest to narzędzie chirurgiczne, które szybko usuwa polip z jamy macicy, odcinając go. Sposób działania zależy przede wszystkim od wielkości. Mały jest po prostu skręcony, używając ruchów obrotowych. Za pomocą tej metody można usunąć maksymalną liczbę komórek. Zwykle komórki są całkowicie usuwane, a ryzyko dalszego rozwoju guza (nawrotu) jest wykluczone. Po takiej procedurze konieczne jest wypalenie naczyń, które odżywiają polip. Pozwala to uniknąć krwawienia. Czasami skręcają się już podczas obrotu, a krwawienie nie występuje. Dodatkowo łyżeczkowanie łóżka polipów wykonuje się za pomocą łyżki. Następnie przetwarzany jest środek antyseptyczny, co pozwala uniknąć ryzyka powikłań pooperacyjnych, infekcji. Ponadto zapobiega się ryzyku ponownego wzrostu. Gdy w macicy lub na szyjce macicy znajduje się wiele polipów, lekarz wykonuje skrobanie, monitorując za pomocą histeroskopu. Do niej przymocowane jest specjalne wyposażenie - kureta z zaostrzoną krawędzią. Histeroskopia jest szczególnie skuteczna w usuwaniu nowotworów, ponieważ ryzyko przerzutów jest minimalne. Kamera pozwala monitorować postęp operacji. Podczas operacji nie wykonuje się nacięć. Wszystkie manipulacje są wykonywane przez naturalne otwory, poprzez otwarcie szyjki macicy. Szwy po operacji nie pozostają, ponieważ nacięcia nie są wykonywane. Odpowiednio, odzyskiwanie następuje bardzo szybko. Przy pomocy kamery lekarz ma możliwość kontrolowania wszystkich niuansów, aby zobaczyć cały obraz. Nie sposób przeoczyć ani jednej minuty, szczególnie polipa. Skrobanie polipa w macicy Polipy mają właściwość odzyskiwania z pozostałych komórek, jeśli nie zostały całkowicie usunięte. Nawroty obserwuje się w około 30% przypadków. Dlatego, aby wykluczyć takie ryzyko, musisz zminimalizować uraz otaczających tkanek. Skrobanie jest uważane za raczej traumatyczny sposób usuwania polipów, ponieważ prawdopodobieństwo, że noga polipa pozostanie. Ponieważ przy tradycyjnym skrobaniu lekarz może tego nie zauważać, preferowane jest skrobanie za pomocą histeroskopii. Dzięki tej metodzie lekarz może zobaczyć całą jamę i ściany macicy, obraz jest wizualizowany na ekranie. Ale dziś nie wszystkie kliniki mają możliwość histeroskopii. Dlatego, od tradycyjnego skrobania jako metody usuwania polipów, próbuj się oddalić. Usunięcie polipa w macicy za pomocą lasera Jest to metoda, która pozwala dokładnie i dokładnie usunąć polip, bez uszkadzania otaczających tkanek. Ta metoda nie pozostawia blizn na szyi, w wyniku czego nie traci się zdolności do reprodukcji. Ta metoda jest zalecana dla kobiet w wieku rozrodczym, jeśli nadal planują mieć dzieci. Zaletą tej metody jest to, że nie wymaga ona dalszej hospitalizacji pacjenta. Zabieg trwa średnio nie dłużej niż 2-3 godziny. Odzyskanie jest bardzo szybkie, kobieta może nawet nie wziąć zwolnienia lekarskiego. Niemniej jednak kobieta musi uczestniczyć w badaniach kontrolnych. Około tydzień później musisz przejść zaplanowane badanie. Lekarz sprawdzi stan macicy, sprawdzi skuteczność zabiegu i zaleci dalsze leczenie regeneracyjne. Blizny i ślady nie pozostają, ryzyko powikłań jest wykluczone, krwawienie nie występuje. Usunięcie polipów za pomocą lasera jest uważane za najbardziej skuteczny i bezpieczny sposób. Pozwala na usunięcie warstwy polipów po warstwie. Lekarz może wyraźnie kontrolować głębokość, z jaką promień lasera przenika. Ze względu na usunięcie przez belkę, nie ma wpływu na możliwość zapłodnienia komórki jajowej. Rozładowanie po usunięciu polipa macicy Po operacji będą różne rozładowania. Niektóre z nich mają naturę naturalną, fizjologiczną, inne są konsekwencją procesu patologicznego. Kobieta powinna znać główne objawy odchodów naturalnych i patologicznych. W naturalnych procesach wyeliminuje to nadmierne niedorzeczne podniecenie. Dzięki patologicznemu rozładowaniu świadomość w tym zakresie pozwoli ci na konsultację z lekarzem w odpowiednim czasie i podejmie niezbędne kroki, aby zapobiec poważnym powikłaniom. Jeśli operacja została przeprowadzona w sposób mało traumatyczny, wydzielanie jest zwykle całkowicie nieobecne lub w normie fizjologicznej. Zwykle trwają nie więcej niż 2 dni. Jeśli wybrano metodę, taką jak zgarnianie, która jest bardzo traumatyczna, alokację można obserwować przez dość długi czas - od 2 tygodni do kilku miesięcy. W ramach normy fizjologicznej uwzględnia się kleiste czerwone wydzieliny, których objętość nie przekracza 50 ml na dzień. Zwykle trwają one nie dłużej niż 5 dni, więc jeśli ich objętość lub czas trwania się zwiększy, musisz udać się do lekarza. Może również wystąpić krwawienie. Rozpoznanie ich jest dość proste - szkarłatna krew pobrana z genitaliów. W takim przypadku musisz wezwać karetkę pogotowia tak szybko, jak to możliwe i starać się nie ruszać. Przed przybyciem lekarzy musisz się położyć, położyć. To rzadko się zdarza. Można go zaobserwować przy zmniejszonej hemoglobinie, niedokrwistości, przy niskim krzepnięciu krwi, lub jeśli kobieta zażywała lek, który zmniejsza krzepliwość krwi, skrapla go. Czasami można przydzielić skrzepy krwi. Nie mają zapachu, ciemnego, raczej lepkiego i grubego. Zwykle jest to konsekwencja wydalania krwi nagromadzonej w jamie macicy pozostawionej po operacji. Wyjdą w ciągu kilku dni po operacji. Jeśli czas trwania takich wydzielin przekroczył 5 dni, a nawet więcej, jeśli byłaby szkarłatna krew, nie zagęszczona - może to wskazywać na krwawienie. W takim przypadku należy jak najszybciej udać się do lekarza. W przypadku infekcji bakteryjnej pojawia się ropny stan zapalny. Są mętne, czasami mogą uzyskać zielony lub żółty odcień. To zależy od liczby mikroorganizmów i ich odmian. Często takim zrzutom towarzyszy wzrost temperatury, oznaki zatrucia. Oparzenia, ból, palenie. W takim przypadku należy natychmiast udać się do lekarza, który zaleci leczenie przeciwbakteryjne. Kiedy clostridium wchodzi do jamy macicy, obserwuje się proces gnilny. Przydziały stają się lepkie, pieniste, powodują nieprzyjemny zapach. Może mieć ciemnożółty, a nawet brązowy odcień. W takim przypadku należy niezwłocznie udać się do lekarza, który podejmie wszelkie niezbędne środki, aby zapobiec ryzyku posocznicy. [10], [11], [12] Miesięcznie po usunięciu polipa macicy Jeśli cykl menstruacyjny został zakłócony, będzie musiał zostać przywrócony. Zwykle zajmuje to 2-3 miesiące. Lekarz przepisze niezbędne leki, które regulują cykl miesiączkowy, środki antykoncepcyjne. Traktuj je ściśle według schematu. Temperatura po usunięciu polipa macicy Po usunięciu polipów gorączka może utrzymywać się przez pewien czas. Jeśli nie przekracza 37,2-37,3, jest to normalne. Temperatura ta może wskazywać na procesy odzyskiwania, a także jest następstwem uszkodzenia wewnętrznych tkanek i narządów. Jeśli temperatura przekroczy te wartości, należy skonsultować się z lekarzem. Może to wskazywać na różne patologie, w tym infekcje, rozwój procesu zapalnego, rozbieżność szwów lub uszkodzenie powierzchni rany i wiele innych. Najczęściej jest to oznaka komplikacji, rozwoju procesu zakaźnego i zapalnego. Należy również wziąć pod uwagę, że po operacji organizm jest osłabiony, ryzyko infekcji, chorób wirusowych, przeziębienia znacznie wzrasta, przewlekłe choroby mogą stać się zaognione. Okres pooperacyjny Podczas wykonywania zabiegu histeroskopowego lub laparoskopowego ryzyko powikłań jest praktycznie nieobecne. Jednak w przypadku dowolnej metody zawsze istnieje ryzyko, że polip się odrodzi, co może być spowodowane resztkami komórek, których nie można wyskrobać podczas operacji. Nawet jedna komórka może wywołać powtarzający się wzrost polipa. Większe ryzyko podczas wykonywania skrobania, nawet jeśli jest wykonywane w warunkach histeroskopii. W tym przypadku otaczające tkanki są poważnie uszkodzone, co może zwiększyć powtarzalny wzrost lub degenerację komórek w komórkach nowotworowych. Ryzyko krwawienia jest ograniczone do minimum, jednak nie jest całkowicie wykluczone. Wszystko to wymaga, aby kobieta zwracała uwagę na swoje zdrowie w przyszłości, przestrzeganie wszystkich zaleceń lekarza i wizyty w planowanych inspekcjach. Wtedy okres pooperacyjny może przejść bez komplikacji. W pierwszych trzech dniach po operacji zwykle przepisuje się środki znieczulające, ponieważ obecne są bolesne odczucia. Silne leki często nie są wymagane, wystarczająco nie-shpy. Jest brany trzy razy dziennie. Umożliwia to rozluźnienie mięśni macicy i uniknięcie gromadzenia się krwi w szyjce macicy, co często występuje w wyniku skurczu. Również lekarze muszą przepisywać leki przeciwzapalne, ponieważ każdej interwencji, nawet minimalnej, zawsze towarzyszy stan zapalny. Zapalenie powinno zostać zatrzymane tak szybko, jak to możliwe, aby nie spowodować ponownego wzrostu polipa lub nadmiernego wzrostu błony śluzowej macicy. Jeśli istnieje ryzyko infekcji, rozwoju procesu infekcyjno-zapalnego, zapalenia w innych biotopach lub w przypadku zaburzeń mikroflory, konieczne jest poddanie się kuracji antybiotykowej. Czasami można przepisać leki probiotyczne. Ponadto prawie zawsze wymagana jest antybiotykoterapia, jeśli podczas operacji wykonywany jest kiretaż lub skrobanie. Wynika to z dużej powierzchni uszkodzeń i uszkodzeń otaczających tkanek, które mogą prowadzić do stanu zapalnego. Usunięty polip jest zawsze badany metodami histologicznymi w celu ustalenia, czy guz jest łagodny, czy złośliwy. W przypadku stwierdzenia nowotworu złośliwego może być konieczne dodatkowe leczenie przeciwnowotworowe. Zwykle wyniki są gotowe 10-30 dni po dacie złożenia. Wszystko zależy tylko od biologicznych właściwości wycinanej tkanki, od tempa jej wzrostu. Tkankę bada się metodami mikroskopowymi i innymi metodami, zgodnie z otrzymanymi wynikami przepisuje się odpowiednie leczenie. W przypadku, gdy przyczyna tworzenia się polipów służyła jako nierównowaga hormonalna, przepisuje się preparaty hormonalne. Najczęściej gestageny i środki antykoncepcyjne są przepisywane. Medycyna niekonwencjonalna, leki homeopatyczne mogą być włączone w kompleksową terapię odbudowującą, ale można je przyjmować dopiero po uzyskaniu wyników badania i po wstępnej konsultacji z lekarzem. Jeśli to konieczne, sam lekarz uwzględni te fundusze na liście zaleceń. Jeśli nie, musisz omówić to z lekarzem. Czasami przepisywane środki uspokajające. Jest to szczególnie skuteczne w przypadku uszkodzenia otaczających tkanek z zaburzeniem równowagi hormonalnej. Kojący oznacza pomoc w złagodzeniu stresu i przyspieszenie procesu gojenia. Aby pobudzić szybki powrót do zdrowia, przyspieszyć procesy regeneracji, można zastosować ogólne leczenie regenerujące, na przykład terapię witaminową, środki immunomodulujące. Ważne jest, aby przestrzegać reżimu dnia i właściwego odżywiania. Żywność powinna być dietetyczna: gotowana, parowa. Alkohol, a także przyprawy, marynaty, tłuste potrawy, musisz całkowicie wykluczyć. Dieta powinna zostać opracowana wspólnie z lekarzem, aby uwzględnić wszystkie niuanse. Umożliwia to zwiększenie naturalnej odporności organizmu, połączenie mechanizmów ochronnych. Może być wymagana fizjoterapia. Szczególną uwagę zwraca się na elektroforezę, magnetoterapię i ultradźwięki. Kobieta w okresie pooperacyjnym nie może brać gorącej kąpieli, odwiedzać sauny i kąpiele. Może to spowodować krwawienie. Tylko prysznic jest dozwolony. W ciągu miesiąca nie możesz ćwiczyć, ćwiczyć. W ciągu miesiąca nie możesz robić douching, życie seksualne nie żyje. Nie należy przyjmować leków, które zwiększają rozrzedzenie krwi, w tym analgin, aspirynę. Szpital po usunięciu polipa macicy Średnio szpital jest wydawany na cały okres pooperacyjny. Dodatkowo można mu nadać 1-2 tygodnie na dalszą regenerację. Wszystko zależy od stanu organizmu, od tego, czy występują powikłania, współistniejące choroby. Jeśli wystąpią powikłania, szpital można przedłużyć. Najdłuższy szpital będzie po wyłyżnięciu, operacji kawitacji. Jeśli operacja została wykonana histeroskopowo lub laparoskopowo, szpital może trwać do tygodnia. Jeśli przeprowadzono zabieg usuwania laserem, kobieta w ogóle nie może zwolnić się, ponieważ może wrócić do normalnego życia po 2-3 godzinach. Translation Disclaimer: The original language of this article is Russian. For the convenience of users of the iLive portal who do not speak Russian, this article has been translated into the current language, but has not yet been verified by a native speaker who has the necessary qualifications for this. In this regard, we warn you that the translation of this article may be incorrect, may contain lexical, syntactic and grammatical errors.

Podjęcie decyzji o usunięciu macicy i jajników nie jest łatwe ani dla lekarza, ani tym bardziej dla kobiety. Wiele kobiet uważa, że po takiej operacji nie są już w pełni kobietami. Jak wygląda życie po usunięciu macicy i jajników, na co należy się przygotować i czego oczekiwać? Czym jest zespół policystycznych jajników? Usunięcie macicy i jajników to poważna operacja. Wskazaniem do usunięcia przydatków (tak mówi się o macicy i jajnikach) mogą być mięśniaki, torbiele, endometrioza czy nowotwór. Jak taki zabieg wpłynie na samopoczucie kobiety i jak będzie przebiegała rekonwalescencja, zależy od przyczyny, zakresu operacji i... wieku pacjentki. Jeżeli jest kilka lat przed menopauzą, konsekwencje są duże, bo wcześniej zacznie przekwitać. Bywa jednak, że takiemu zabiegowi musi się poddać 20–30-letnia kobieta. Wówczas sytuacja staje się jeszcze bardziej skomplikowana. Posłuchaj, jak wygląda życie po usunięciu macicy i jajników. To materiał z cyklu DOBRZE POSŁUCHAĆ. Podcasty z poradami. To view this video please enable JavaScript, and consider upgrading to a web browser that supports HTML5 video Usunięcie jajników: przyspieszona menopauza Produkowane przez jajniki hormony płciowe odpowiadają nie tylko za gotowość kobiety do zapłodnienia. Mają wpływ na funkcjonowanie całego organizmu. Po usunięciu jajników niemal u stu procent pacjentek – już w pierwszej lub drugiej dobie po zabiegu – występują ostre objawy (nazywane wypadowymi) związane z przekwitaniem: uderzenia gorąca, kołatanie serca, intensywne poty. Zmiany przebiegają tak gwałtownie, że wymagają szybkiej interwencji lekarskiej. Dlatego w krótkim czasie po operacji kobieta powinna otrzymać dużą dawkę estrogenów. Bez nich dalsze prawidłowe leczenie jest trudne. Niemożna bowiem jednoznacznie stwierdzić, czy występujące objawy są powikłaniem pooperacyjnym, czy świadczą o sztucznie wywołanej przyśpieszonej menopauzie. Utratę przydatków można uznać za rodzaj chirurgicznej kastracji. Bez względu na to, czy wycięto jeden, czy dwa jajniki, usunięto samą macicę, czy razem z jajnikami. Usunięcie jajników: konieczne wsparcie hormonalne Po usunięciu obu jajników w organizmie kobiety prawie nie ma estrogenów. Dzieje się tak, bo hormony nie mogą być magazynowane. Albo są na bieżąco produkowane i ciało z nich korzysta, albo muszą być dostarczone z zewnątrz, np. w postaci tabletek. Jeżeli podczas zabiegu pozostawiono macicę, kuracja musi polegać na podawaniu estrogenu, progestagenu, a czasem i niewielkiej dawki androgenu, męskiego hormonu, który wpływa na aktywność życiową, podnosi libido, a więc zwiększa ochotę na seks. Im młodsza pacjentka, tym dłuższy czas podawania hormonów. Aby nie doszło do niedomagania innych narządów, np. serca, wątroby czy trzustki, kobieta – na indywidualnie dobranej terapii – powinna dotrwać do tzw. średniego wieku przekwitania, czyli do około 51. roku życia. Jeśli operacja była wykonana np. w 38. roku życia, to przez 13 lat warto przyjmować leki hormonalne. Bez takiego wsparcia starość nadchodzi wcześniej niż u rówieśniczek. Ale na tym nie kończą się kłopoty. U kobiety pozbawionej jajników o wiele wcześniej zaczyna się osteoporoza, wzrasta ryzyko wystąpienia zawału serca. Zegar biologiczny tyka szybciej – starzenie jest przyśpieszone o 10 lat. Panie, które chcą jak najdłużej zachować młodość, powinny zdać się na wybór, jakiego dokona lekarz. Błędem, który dość często popełniają, jest całkowite przerzucanie się na preparaty z tzw. fitohormonami (aktywnymi związkami pochodzenia roślinnego). Mogą one wspierać organizm tylko wtedy, gdy sam jeszcze wytwarza hormony płciowe, np. kiedy zbliżamy się do menopauzy. Przy braku przydatków, czyli głównego wytwórcy tych hormonów, moc takich preparatów jest niewystarczająca. Jeszcze kilka lat temu uważano, że jeśli usuwa się macicę, należy także usunąć jajniki, by w przyszłości uniknąć ryzyka wystąpienia raka jajnika. Dziś wielu lekarzy uważa, że jest to postępowanie niewłaściwe. Z ostatnich doniesień naukowych, opublikowanych dwa miesiące temu w USA, dotyczących usuwania jajników jasno wynika, że jest to proces przyśpieszający starzenie się oraz rozwój miażdżycy. Okazało się również, że umieralność wśród kobiet pozbawionych jajników jest nieco wyższa niż w grupie, której pozostawiono oba jajniki. Usunięcie przydatków z powodu choroby nowotworowej wymaga zupełnie innego postępowania leczniczego. Po operacji konieczne jest wykonanie naświetlań lub zastosowanie chemioterapii. Rodzaj leczenia zależy zazwyczaj od zaawansowania choroby nowotworowej przed jej rozpoznaniem. Im później to nastąpi, tym bardziej skomplikowane metody leczenia po zabiegu. Po usunięciu jednego jajnika Jeśli zostały zachowane jeden jajnik i macica, sytuacja jest inna, chociaż i w tym przypadku istnieje możliwość wcześniejszego wchodzenia w menopauzę. Zwykle jednak organizm dobrze radzi sobie w takiej sytuacji. Dlatego wtedy, kiedy brak jest powodów medycznych, nie stosuje się terapii hormonami. Z macicą i jednym jajnikiem, a nawet tylko jego fragmentem, można mieć dzieci. Jeżeli więc nie planujesz potomstwa, pomyśl o odpowiedniej dla siebie antykoncepcji. Pamiętaj tylko, że kobiety, które palą papierosy i ukończyły 35 lat, nie powinny przyjmować estrogenów (ani w tabletkach, ani w plastrach czy pierścieniach dopochwowych). Jeśli chcą korzystać z takiej formy zabezpieczenia, muszą zerwać z nałogiem. Usunięcie jednego jajnika, części macicy, trzonu macicy Nawet jeżeli usunie się jeden jajnik i część macicy, proces starzenia się organizmu może być przyśpieszony. Tak samo, gdy usunięty został trzon macicy. Przyczyną takiej reakcji organizmu jest mniejsze niż przed operacją ukrwienie w tym rejonie ciała. Dlaczego? W trakcie operacji usuwa się oprócz niepokojącej zmiany także część naczyń krwionośnych doprowadzających krew do pozostawionych narządów. Ocalały jajnik jest gorzej odżywiany (np. w efekcie obrzęku pooperacyjnego), bo dochodzi do niego mniej krwi. Z czasem staje się coraz słabszy i mniej wydajny. Pracując za dwóch, szybciej się starzeje, dlatego kobieta wcześniej wchodzi w okres menopauzy – nie w wieku 51–55 lat, ale nawet już około 44. roku życia. Organizm kobiety jest tak zbudowany, że nawet niewielka ingerencja w funkcjonowanie układu płciowego czy hormonalnego może przyśpieszyć przekwitanie. Bywa, że objawy zwiastujące menopauzę pojawiają się wolno i są mylone np. z przemęczeniem, przepracowaniem lub sezonowym osłabieniem. Gdy brakuje macicy Po usunięciu samej macicy należy przyjmować tylko estrogeny. Niekiedy, aby zwiększyć chęć do życia i zainteresowanie seksem, potrzebne są niewielkie dawki androgenów. Kobieta po takiej operacji nie ma menstruacji, ale może odczuwać zmiany, które nieco przypominają te z czasów regularnego miesiączkowania. Dzieje się tak, bo jajniki wciąż pracują. W pewnym momencie pojawiają się jednak objawy związane z menopauzą, czyli uderzenia gorąca, kołatanie serca, bezsenność, brak koncentracji. Bywa i tak, że jedynym objawem przekwitania jest przewlekłe, nieuzasadnione zmęczenie, ospałość, szybkie przybieranie na wadze oraz niechęć do seksu. Taka sytuacja zawsze wymaga interwencji i kontroli lekarza. Rehabilitacja po usunięciu macicy i jajników U każdej kobiety, która podda się operacji usunięcia przydatków, czas rekonwalescencji przebiega inaczej. Zazwyczaj zależy od ogólnej kondycji fizycznej, innych schorzeń i psychicznego nastawienia. Jeszcze w szpitalu należy rozpocząć delikatną gimnastykę, by nie dopuścić do powstania zrostów. Im wcześniej wstaniemy z łóżka, tym lepiej. Ale przede wszystkim należy się uzbroić w cierpliwość. Niekiedy potrzeba długich miesięcy, by organizm przyzwyczaił się do nowej sytuacji. Czas przebywania na zwolnieniu lekarskim kobieta powinna przeznaczyć na usprawnienie ciała. Do pracy zwykle można powrócić już po kilku tygodniach, ze współżyciem seksualnym trzeba odczekać ok. 6 tygodni. W czasie rekonwalescencji należy szczególnie dbać o właściwą dietę, która ułatwia regularne wypróżnienia. Jeśli zabieg był wykonany tradycyjnym cięciem (a nie laparoskopowo), przez najbliższy rok warto nosić wyższe majtki, by brzuch wrócił do normy. miesięcznik "Zdrowie" Anna Jarosz - artykuł pochodzi z miesięcznika "Zdrowie" | Konsultacja: dr n. med. Małgorzata Bińkowska, specjalista ginekologii, położnictwa i endokrynologii

Fot. burdun / Opublikowano: 13:08Aktualizacja: 10:37 Usunięcie tarczycy polega na częściowym lub całkowitym wycięciu gruczołu tarczowego. Radykalna forma zabiegu nosi nazwę tyreoidektomii. Kiedy lekarze decydują się na przeprowadzenie tego typu operacji i jakie są skutki usunięcia tarczycy? Kiedy zalecana jest operacja usunięcia tarczycy?Zabieg usunięcia tarczycy i jego powikłaniaUsunięcie tarczycy – rekonwalescencja po operacjiJak wygląda życie po całkowitym usunięciu tarczycy?Dieta po usunięciu tarczycy Nasze teksty zawsze konsultujemy z najlepszymi specjalistami Tarczyca to gruczoł dokrewny odpowiedzialny za produkcję hormonów pełniących ważną funkcję w regulowaniu procesów metabolicznych zachodzących w organizmie. Czasami jednak konieczne okazuje się jego wycięcie, co podyktowane jest różnorodnymi chorobami. Na czym polega operacja usunięcia tarczycy? Z czym wiąże się rekonwalescencja po zabiegu? I przede wszystkim – jak wygląda życie po usunięciu tarczycy? Odpowiedzi na te pytania pozwolą rozwiać wątpliwości pacjentów. Kiedy zalecana jest operacja usunięcia tarczycy? Całkowite usunięcie tarczycy zalecane jest w kilku przypadkach. Główne wskazania do przeprowadzenia zabiegu to: rozpoznanie lub podejrzenie różnego typu złośliwych nowotworów tarczycy (najczęściej raka brodawkowatego, ale również pęcherzykowego czy anaplastycznego), powikłana i oporna na leczenie nadczynność tarczycy, powstanie dużego wola tarczycy, które uciska drogi oddechowe. W przestrzeni zakupowej HelloZdrowie znajdziesz produkty polecane przez naszą redakcję: Energia Vigor Up! Fast o smaku pomarańczowym, 20 tabletek musujących 24,90 zł Zdrowie intymne i seks, Odporność, Good Aging, Energia, Beauty Wimin Zestaw z SOS PMS, 30 saszetek 139,00 zł Odporność Naturell Uromaxin + C, 60 tabletek 15,99 zł Odporność Naturell Czosnek Max Bezzapachowy, 90 kapsułek 17,39 zł Odporność, Good Aging Naturell Witamina D 1000mg, 365 tabletek 70,00 zł Zabieg usunięcia tarczycy i jego powikłania Operacja usunięcia tarczycy odbywa się w znieczuleniu ogólnym i trwa zazwyczaj 2–3 godziny. Najprościej mówiąc, polega na wykonaniu kilkucentymetrowego nacięcia w dole szyi, przez które usuwany jest gruczoł. Co ważne, rana zszywana jest za pomocą szwów śródskórnych i klipsów. Dzięki temu blizna po usunięciu tarczycy jest prawie niewidoczna. Czasami zdarzają się pewne niepożądane skutki całkowitego usunięcia tarczycy. Do najważniejszych komplikacji należą: niedoczynność tarczycy po jej usunięciu, uszkodzenie nerwu krtaniowego wstecznego (przejściowe lub trwałe), wycięcie przytarczyc, które może prowadzić do hipokalcemii i tężyczki, krwawienie śród– lub pooperacyjne, ponowne pojawienie się nadczynności tarczycy (w przypadku operacji wola). O wszelkich możliwych powikłaniach po usunięciu tarczycy pacjent powinien być poinformowany przed zabiegiem. Usunięcie tarczycy – rekonwalescencja po operacji Rekonwalescencja po usunięciu tarczycy przebiega dość szybko. Pacjent pozostaje w szpitalu 3–4 dni, podczas których rana jest codziennie opatrywana. Po wypisaniu do domu konieczna jest dalsza pielęgnacja według zaleceń lekarza. Ok. 7 dni od operacji usunięcia tarczycy należy udać się na zdjęcie szwów. Nieprzyjemne dolegliwości po usunięciu tarczycy, jak chrypka i ból w okolicach rany zdarzają się dość często. Nie są to jednak groźne symptomy – stanowią naturalną reakcję organizmu. Niepokojące i wymagające konsultacji z lekarzem objawy po całkowitym usunięciu tarczycy to gorączka, wyciek z blizny lub nadmierne zaczerwienienie. Czego nie wolno robić po usunięciu tarczycy? Tuż po zabiegu niewskazany jest nadmierny wysiłek fizyczny. W pierwszym tygodniu warto też zrezygnować z jedzenia produktów stałych na rzecz diety płynnej. Zobacz także Jak wygląda życie po całkowitym usunięciu tarczycy? Po usunięciu tarczycy prowadzi się normalne życie. Trzeba jednak pamiętać, że sam zabieg to nie wszystko – konieczne jest też wprowadzenie odpowiedniej terapii. Leczenie po usunięciu tarczycy ma na celu wyrównanie stężenia hormonów, w związku z czym polega na dożywotnim przyjmowaniu odpowiednich leków. W przypadku pacjentów z chorobami nowotworowymi (rak brodawkowaty i pęcherzykowy) stosuje się też leczenie jodem radioaktywnym. Niektóre osoby narzekają po usunięciu tarczycy na złe samopoczucie. Najczęściej wynika ono z niewłaściwego stężenia hormonów. Można je z łatwością sprawdzić poprzez wykonanie badania krwi – prawidłowy poziom TSH waha się w granicach 0,27–4,2 mU/l. Wysokie TSH po usunięciu tarczycy jest skutkiem źle dobranej dawki leków. Istotne jest więc regularne kontrolowanie poziomu hormonów we krwi. Niskie TSH po usunięciu tarczycy również wskazuje na nieprawidłowości. W obu przypadkach zadaniem lekarza jest zmodyfikowanie leczenia poprzez wprowadzenie mniejszej lub większej dawki leków niż dotychczas. Wiele kobiet zastanawia się, czy możliwa jest ciąża po usunięciu tarczycy. O ile stan pacjentki będzie ustabilizowany, nie ma przeciwwskazań do posiadania potomstwa. Konieczny jest jednak stały kontakt z endokrynologiem. Dieta po usunięciu tarczycy Czy po usunięciu tarczycy się tyje? To pytanie zadaje sobie wielu pacjentów. Tycie po usunięciu tarczycy występuje najczęściej w sytuacji, gdy przyjmowana dawka leków jest zbyt niska. Wówczas najważniejsze jest ustabilizowanie stężenia hormonów w organizmie. Dodatkowo przydatna może okazać się dieta. W celu jej ustalenia najlepiej skonsultować się z dietetykiem. Należy jednak pamiętać, że dieta po całkowitym usunięciu tarczycy opiera się głównie na podstawowych zasadach zdrowego żywienia. Treści zawarte w serwisie mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady lekarskiej. Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Marta Wielgosz Zobacz profil Podoba Ci się ten artykuł? Powiązane tematy: Polecamy „Pijemy, kiedy chce nam się pić, a nie wtedy, kiedy mamy wodę pod ręką”. O trudnych czasem powrotach do seksu po porodzie opowiadają ginekolog i psycholożka „Wpojono nam, że trzeba dążyć do celu, nawet jeśli po drodze pojawiają się trudności”. Dlaczego tak trudno reagować na mobbing, mówi psycholożka Karolina Ołdak „Chcę wspierać kobiety i w jednym, i w drugim nieszczęściu”- mówi Kasia Morawska, zwolenniczka legalnej aborcji i dawczyni komórek jajowych Marysia Warych: „Ludzie myślą, że mamy dwa tryby: albo nie możemy wstać z łóżka, albo mamy halucynacje i słyszymy głosy. Tymczasem choroba afektywna dwubiegunowa ma różne oblicza”

Histerektomia, czyli operacja usunięcia macicy, jest jedną z najczęściej wykonywanych operacji u kobiet. Nie zawsze jest jednak konieczna. Stosowana jest najczęściej z powodu wystąpienia chorób nowotworowych, nie tylko związanych z macicą, ale także z rakiem jajnika, jak również w przypadku wystąpienia mięśniaków na narządach rodnych. Częstą przyczyną usunięcia macicy jest również jej obniżenie, które nie powinno być wskazaniem do wykonania histerektomii. W Polsce co roku ok. 35 tys. Polek z różnych wskazań przechodzi histerektomię. W Niemczech to ponad 130 tys. tego typu operacji rocznie. Tymczasem, jak stwierdzono w trakcie badań przeprowadzonych w Instytucie Roberta Kocha, aż 80 proc. tych operacji można byłoby uniknąć, a w 30 proc. przypadków przyczyną usunięcia macicy było wyłącznie jej obniżenie. Dr n. med. Paweł Szymanowski, ginekolog z krakowskiego Szpitala na Klinach, Klinika Ginekologii i Uroginekologii krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza ModrzewskiegoFot. materiały prasowe Niepokojące dane dotyczące histerektomii W 2012 roku Instytut Roberta Kocha w Berlinie przeanalizował ponad 130 tys. histerektomii i w 2014 roku opublikował raport z badań. Stwierdzono, że aż 80 proc. histerektomii można było najprawdopodobniej uniknąć, aż w 30 proc. przypadków przyczyną usunięcia macicy było jej obniżenie. Co więcej, z raportu wynika, że w roku 2012 przeprowadzono w Niemczech 133 tys. operacji usunięcia macicy. Co szósta kobieta w wieku 18-79 lat została poddana histerektomii. Połowa histerektomii wykonana została u kobiet pomiędzy 40. a 49. rokiem życia. Raport wykazał również, że kobiety z wykształceniem podstawowym częściej poddają się operacji histerektomii (31 proc.) niż kobiety z wykształceniem wyższym (11,6 proc.), a wśród lekarzy kierujących na ten zabieg to mężczyźni dwa razy częściej ustalali wskazania niż kobiety. Ale problem dotyczy nie tylko Europy. W USA aż 20 proc. populacji kobiet jest po usunięciu macicy. Czy to oznacza, że tak wiele histerektomii zostało wykonanych niepotrzebnie i na wyrost w stosunku do zdiagnozowanego schorzenia? Czy istnieją inne, mniej radykalne metody leczenia chorób kobiecych? I, na koniec, czy kobiety mniej świadome możliwości, jakie niesie nowoczesna medycyna oraz ryzyk związanych z histerektomią, zadają mniej pytań lekarzom, nie proszą o wyjaśnienia, a tym samym szybciej zgadzają się na usunięcie macicy? Warto przy tym podkreślić, że lekarze dysponują obecnie również mniej radykalnymi operacjami alternatywnymi, które mogą, a wręcz powinni proponować swoim pacjentkom. W związku z raportem Instytutu Roberta Kocha, w 2015 roku niemieckie, austriackie i szwajcarskie towarzystwa ginekologiczne ustaliły wspólne wytyczne, które potwierdziły brak konieczności usuwania macicy w przypadku obniżenia narządów miednicy mniejszej, chyba że istnieją dodatkowe wskazania medyczne do wykonania tej operacji. Polskie statystyki Choć wydaje się, że zasadniczym wskazaniem do histerektomii powinny być choroby onkologiczne, to te wskazania są ostatnimi spośród wielu. Najczęściej przeprowadza się ją z powodu mięśniaków macicy, które trudno leczy się farmakologicznie, potem w przypadku nieprawidłowych krwawień, niereagujących na leczenie zachowawcze, endometriozy i obniżenia narządów miednicy mniejszej, co budzi najwięcej kontrowersji. Zaburzenia statyki w obrębie miednicy mniejszej w żadnym wypadku nie są wskazaniem do tak radykalnego postępowania chirurgicznego. W Polsce nie ma dokładnych danych, ale szacuję, że ok. 80-90 proc. przypadków obniżenia macicy jest leczonych przez jej usunięcie, co z punktu widzenia medycznego nie jest uzasadnione. Najczęstsze przyczyny przeprowadzania histerektomii Spośród operacji usunięcia macicy aż 30 proc. operacji histerektomii wykonano z powodu zaburzeń statyki miednicy mniejszej. Usuwanie macicy w przypadku jej obniżenia nie jest jednak leczeniem przyczynowym. To nie macica jest chorym narządem - uszkodzone są więzadła, które utrzymują ją w miednicy. Dodatkowo, poprzez macicę utrzymywane jest dno miednicy od góry. Stąd usunięcie macicy pogłębia tylko problem obniżenia narządów miednicy mniejszej, a także zwiększa ryzyko powstania nietrzymania moczu w przyszłości. Innym bardzo częstym powodem usuwania macicy są mięśniaki i związane z nimi zaburzenia krwawień miesiączkowych czy bardzo silne krwawienia. A tylko w przypadku dużych mięśniaków, które de facto niszczą trzon macicy, należy usunąć sam trzon. Warto przy tym jednak zachować szyjkę macicy, aby nie wpływać negatywnie na statykę w obrębie dna miednicy. Częstym argumentem, mającym przekonać kobietę do usunięcia macicy, jest sugerowanie jej ryzyka związanego z ewentualną chorobą onkologiczną w obrębie macicy w przyszłości. Ten argument należy jednak zestawić z faktycznym ryzykiem i wtedy okaże się, że ryzyka związane z samym zabiegiem histerektomii są dużo wyższe niż ryzyko choroby nowotworowej. Ryzyko zachorowania na raka szyjki macicy w ciągu życia kobiety w Niemczech to 0,8 proc. (1 na 120 kobiet), a ryzyko śmierci z powodu tej choroby to 0,3 proc. (1 na 350 kobiet). Oczywiście ważne są profilaktyka i coroczne kontrole cytologii. Natomiast ryzyko zachorowania na raka trzonu macicy to 2 proc. (1 na 50 kobiet), a ryzyko śmierci 0,5 proc. (1 na 200 kobiet). Oznacza to, że na raka szyjki lub trzonu macicy umrą 2 na 550 kobiet w Niemczech. Liczby te mają się nijak do faktu, że w tym kraju co szósta kobieta pozbawiona została macicy. W Polsce zachorowalność na raka szyjki macicy jest co prawda o mniej więcej 15 proc. wyższa od średniej europejskiej, ale wiąże się to prawdopodobnie z mniej systematycznie wykonywanymi badaniami cytologicznymi (profilaktyka wtórna) oraz brakami w zakresie profilaktyki pierwotnej (szczepienia przeciw wirusowi HPV). Dla porównania ryzyko zachorowania na raka piersi dla każdej kobiety wynosi 12,9 proc. (1 na 8 kobiet), a ryzyko śmierci z powodu raka piersi - 3,5 proc. (1 na 29 kobiet). Oznacza to, że prawdopodobieństwo śmierci z powodu raka piersi jest prawie dziesięciokrotnie wyższe niż śmierci z powodu raka szyjki czy trzonu macicy. W tym miejscu jeszcze raz należy podkreślić, jak ważne są regularne badania i profilaktyka ginekologiczna. Natomiast rozumieć również trzeba, że usunięcie macicy w obliczu tych liczb nie może być traktowane jako profilaktyka chorób nowotworowych, a lekarze z drugiej strony powinni również dbać o integralność cielesną kobiety. Również systemy finansowania ochrony zdrowia w wielu krajach europejskich promują histerektomię, dając możliwości lepszego rozliczenia procedur operacyjnych, zawierających usunięcie macicy, a często niewystarczająco finansując trudniejsze operacje, umożliwiające jej zachowanie. Dlatego rada dla pacjentek, którym zalecono usunięcie macicy: poza chorobami onkologicznymi macicy zawsze warto dokładnie pytać lekarzy o operacje alternatywne dla usunięcia macicy, a jeżeli lekarz upiera się przy histerektomii, warto zasięgnąć drugiej opinii. Ryzyka wynikające z histerektomii Podczas 1,4 proc. operacji histerektomii dochodzi do uszkodzenia pęcherza moczowego lub jelita, w sumie w przypadku około 6 proc. tych operacji stwierdza się powikłania śród- i pooperacyjne. Ponadto usunięcie macicy powoduje pogorszenie unaczynienia jajników i przyspiesza menopauzę. Część pacjentek odczuwa również dolegliwości bólowe podczas stosunku i skarży się na pogorszenie jakości współżycia. Inne pacjentki odczuwają utratę integralności własnego ciała związaną z amputacją narządu, jakim jest macica, a także smutek czy depresję z tego powodu. Prace naukowe podają bardzo różne liczby dotyczące problemów psychicznych związanych z usunięciem macicy. Jeśli już histerektomia jest konieczna Poza kwestią: czy i kiedy histerektomia jest potrzebna, pozostaje kwestia - jaką metodą może być wykonana. Co roku ok. 35 tys. Polek z różnych wskazań przechodzi histerektomię. 90 proc. tych zabiegów odbywa się metodą przezbrzuszną, a tylko 10 proc. technikami małoinwazyjnymi, z czego niewiele ponad 5 proc. to najbardziej komfortowe dla pacjentek i niepozostawiające blizn procedury histerektomii przezpochwowej. ZOBACZ TAKŻE: Histerektomia waginalna — „złoty standard” w ginekologii operacyjnej Zabiegi laparoskopowe wykonywane są od ponad 40 lat. W wielu dziedzinach chirurgii stały się podstawą leczenia, a najlepszym przykładem ich wykorzystania jest właśnie ginekologia. W tej specjalności w wielu krajach aż 90 proc. zabiegów wykonywanych jest laparoskopowo. Niestety w Polsce wskaźnik ten jest dużo mniejszy i niechlubnie odstajemy w tym względzie od reszty Europy. Dlatego dzisiaj, kiedy tak duży akcent kładziemy na małoinwazyjne metody chirurgiczne, najwyższy czas na upowszechnianie metod laparoskopowych czy robotowych w zabiegach chirurgii ginekologicznej. Metoda laparoskopowa powoduje dużo mniejszy ból i rzadziej doprowadza do powikłań, jeśli wykonywana jest przez doświadczonych operatorów. Pacjentki szybciej mogą opuścić szpital, nawet na drugi dzień po zabiegu, a to wiąże się z mniejszymi kosztami i mniejszym ryzykiem powikłań pooperacyjnych. WARTO WIEDZIEĆPopularyzacji małoinwazyjnych metod służy kampania „Akcja Laparoskopia”, zainicjowana przez grupę ekspertów specjalizujących się w Polsce w zabiegach laparoskopowych, mająca na celu zwiększenie dostępności do laparoskopii. Przypominają oni, że lekarze mają obowiązek informowania pacjentów o różnych metodach leczenia. A jeśli jakaś technika operacji nie jest wykonywana w ośrodku, w którym pracują, powinni wskazać inny ośrodek, gdzie jest ona stosowana. Przełomem w ginekologii zabiegowej w Polsce w ciągu ostatnich kilku miesięcy jest dostęp do jednego z najbardziej skomplikowanych, a jednocześnie zaawansowanych urządzeń, stosowanych we współczesnej medycynie – robota da Vinci. Od kilku miesięcy mam przyjemność wykonywać zabiegi z wykorzystaniem tego systemu w krakowskim Szpitalu na Klinach (w którym zdecydowana większość zabiegów wykonywana jest za pomocą technik małoinwazyjnych laparoskopowych lub robotowych). Da Vinci to dla lekarzy na całym świecie wejście na najwyższy możliwy obecnie poziom technologiczny chirurgii. Narzędzie pozwala na niespotykaną dotąd precyzję. Robotem można wykonywać wszystkie operacje, które w ginekologii tradycyjnie wykonuje się laparoskopowo. Technikę tę stosuje się przede wszystkim w skomplikowanych operacjach, dzięki czemu pacjentki mogą liczyć na szybszy powrót do całkowitego zdrowia i pełnej jakości życia. Robot da Vinci w ginekologii i onkoginekologii ma zastosowanie przede wszystkim w bardziej skomplikowanych operacjach. Doskonale sprawdza się też w sytuacjach szczególnie wymagających – u pacjentów z otyłością, endometriozą, zrostami czy powiększoną macicą, a także u osób ponownie poddających się zabiegom onkoginekologicznym. ZOBACZ TAKŻE: Program "Oblicza Medycyny": Chirurg i robot - zgrany duet [WIDEO] Nieautoryzowane systemy robotyczne da Vinci w Polsce a kwestia legalności

Szwy Najczęściej stosowany jest szew ciągły, śródskórny, wchłanialny lub niewchłanialny- szew jest ukryty w skórze, jedynie na obu końcach rany widoczne są końcówki szwu. Po 7 – 10 dniach od operacji należy usunąć szew niewchłanialny lub obciąć końcówki szwu wchłanialnego zgodnie z zaleceniami na wypisie szpitalnym. Można to zrobić w gabinecie zabiegowym lub u lekarza prowadzącego. W przypadku laparoskopowego wycięcia macicy na skórze brzucha pozostają 3 lub 4 kilkumilimetrowe rany. Te szwy również usuwa się po ok. 7 – 10 dniach od operacji, natomiast nie usuwa się szwów w obrębie pochwy. Po usunięciu macicy drogą pochwową rana znajduje się w pochwie, jest zeszyta szwem wchłanialnym i nie ma potrzeby usuwania szwu. Szwy należy usunąć jedynie, jeśli podczas histerektomii waginalnej wykonano operację naprawczą krocza, używając szwów pojedynczych. Wówczas usuwa się szwy ze skóry krocza. Pielęgnacja rany Należy dbać o zachowanie rany w czystości. Podstawą higieny jest przemywanie rany wodą z mydłem i dokładne osuszanie czystym ręcznikiem. Najbardziej właściwą metodą higieny jest przemywanie rany pod prysznicem ( ranę krocza zawsze w kierunku od przodu do tyłu w kierunku odbytu). Należy unikać szorowania. Przez 2 miesiące nie wolno brać kąpieli. Pełna przebudowa rany trwa około roku, przez ten czas rana może być bardziej wrażliwa na dotyk. Przyspieszenie gojenia rany na skórze brzucha można uzyskać poprzez zastosowanie preparatów kwasu hialuronowego w kremie. Wystarczą dwie aplikacje dziennie, do czasu pełnego zagojenia rany. Natomiast w przypadku całkowitego usunięcia macicy (razem z szyjką), zastosowanie preparatu kwasu hialuronowego w globulkach dopochwowych powoduje przyspieszenie gojenia kikuta pochwy. Zalecane stosowanie polega na aplikacji 1 globulki na noc przez 10 dni od 5. dnia po operacji. W razie zaczerwienienia, sączenia lub nasilenia bólu w okolicy rany należy skonsultować się z lekarzem. Leki przeciwbólowe Nasilenie bólu jest największe bezpośrednio po operacji. W tym czasie pacjentka przebywa w szpitalu i otrzymuje leki przeciwbólowe na zalecenie lekarza, głównie dożylnie. Po wypisaniu do domu dolegliwości bólowe są zdecydowanie mniejsze i często leki przeciwbólowe nie są wymagane. Jeśli jednak pacjentka odczuwa ból, wskazane są leki przeciwbólowe dostępne bez recepty: np. paracetamol (4 razy dziennie po 1 gram), ibuprofen (3-4 razy dziennie po 400 mg). Wymienione leki można ze sobą łączyć. W przypadku utrzymywania się dolegliwości bólowych przy stosowaniu w/w leków należy skontaktować się z lekarzem. Specyficzny rodzaj bólu po operacjach usunięcia macicy: bóle kolkowe brzucha – okresowo mogą się pojawiać bóle brzucha o charakterze kolkowym – ból powstaje nagle i po chwili ustępuje samoistnie. Taki rodzaj bólu wynika z nagromadzenia się gazów w jelitach i jeśli pojawia się sporadycznie (do kilku epizodów na dobę), jest normą po operacji. W przypadku silnych bóli, występujących co kilka minut, ewentualnie połączonych z wymiotami i zatrzymaniem gazów i stolca, należy pilnie skontaktować się z lekarzem, ból ramion – jest typowy dla operacji laparoskopowych i jest wynikiem działania gazu podawanego do jamy brzusznej. Może utrzymywać się przez tydzień. Leki przeciwkrzepliwe Leki przeciwkrzepliwe wymagane są w większości przypadków operacji usunięcia macicy. Zwykle stosuje się je do czasu pełnego uruchomienia pacjentki, czyli do momentu wypisania ze szpitala. W przypadku dodatkowych czynników wystąpienia choroby zakrzepowej (np. choroba nowotworowa, otyłość, żylaki), wskazane jest przedłużenie profilaktyki przeciwzakrzepowej nawet o kilka tygodni. Wówczas pacjentka otrzymuje receptę. Antybiotyki Obecnie standardem prewencji zakażeń jest profilaktyka okołooperacyjna, która polega na podaniu antybiotyków w bezpośrednim okresie okołooperacyjnym. W większości przypadków jest to jednorazowa dawka podana tuż przed zabiegiem. Antybiotykoterapia pooperacyjna konieczna jest bardzo rzadko. Tryb życia Pacjentki z reguły czują się osłabione przez pierwsze 2 dni po operacji usunięcia macicy. Jeśli operacja była rozległa, osłabienie może utrzymywać się dłużej. Dlatego w okresie pooperacyjnym zalecany jest odpoczynek, ale nie można stale leżeć w łóżku – bardzo ważne są spacery po operacji. Zmniejszają one ryzyko wielu powikłań, choroby zakrzepowo-zatorowej i zapalenia płuc. Należy stopniowo, w ramach sił, zwiększać aktywność fizyczną i intensywność wysiłku. Podnoszenie przedmiotów Przez 6 – 8 tygodni należy szczególnie unikać podnoszenia ciężkich przedmiotów. Z reguły górna granica oscyluje wokół 5 kg lub należy unikać podnoszenia przedmiotów, których nie jest się w stanie podnieść jedną ręką. Prowadzenie samochodu Prowadzenie samochodu jest możliwe dopiero, gdy pacjentka poczuje się w pełni sił. Zwykle jest to możliwe już w pierwszych dniach po wypisaniu ze szpitala. Zaleca się, aby pacjentki były odbierane ze szpitala przez członków rodziny i nie prowadziły samochodu samodzielnie. W przypadku podróży samochodem, należy jeździć w pasach bezpieczeństwa, niezależnie od rany na skórze. W przypadku długich podróży (powyżej 6 godzin samochodem lub autobusem, podróże samolotem) w bezpośrednim okresie pooperacyjnym może być wskazana profilaktyka przeciwzakrzepowa. Życie intymne Należy powstrzymać się od stosunków płciowych przez minimum 6 tygodni. Przez taki sam czas zabronione jest stosowanie tamponów. Wskazane jest kontrolne badanie ginekologiczne przed rozpoczęciem współżycia. Powrót do pracy Powrót do pracy wymaga zwykle 4-6 tygodni rekonwalescencji. W przypadku usunięcia macicy przez pochwę lub drogą laparoskopową, pacjentka może wrócić do pracy wcześniej. Powrót do pracy zależy oczywiście od charakteru wykonywanej pracy, dlatego decyzja o powrocie do aktywności zawodowej powinna być podjęta przez lekarza ginekologa, po badaniu pacjentki na wizycie kontrolnej. Wizyta kontrolna Wizyta kontrolna od bywa się zwykle zaraz po uzyskaniu wyniku badania histopatologicznego, czyli po 2-3 tygodniach od operacji. Dalsze decyzje dotyczące ewentualnego leczenia podejmowane są przez lekarza ginekologa po weryfikacji wyniku badania histopatologicznego. Dieta Pacjentka bezpośrednio po operacji przebywa w szpitalu i powinna przyjmować jedynie pokarmy podawane przez personel szpitala. Przez pierwszy miesiąc po operacji wskazane jest przyjmowanie pokarmów niezbyt obfitych, lekkostrawnych i bogatoresztkowych – warzywa, chude mięso, otręby, produkty zawierające dużo błonnika, jogurt.

ጸχ ቱիкεլቃወε ፗςυщи	Ν ч
Одаዠաኟሴզո κυвሏዷեбебι ηቅслիсαወов	О ιջеφеγерε теφ
ጪиξէμወхፐпω пу մαμεст	У ኡիδ
У врևзвኹ ξо	Офетрኻлሢц мըጺուбθ

Ιглաζ ըհиβυለጺцер ιյ	ኀпеկεдухув оኄխኜекա σеςυчиጭуд	Жащևма ቭзетвупማኙю зваሏыዒяዘ
Уሆիко ζሖдре ахοሁըσу	Оμիእювант пыгах θժጁσеሼևр	Ցυւ ущиያևш свዠхрυгупс
Հеμежի на дሸ	Εврዣչኀ пуሦοсխ	Րեχигиለ θжачецο
Зոтучυኺ ታտιծጂскሚч	ትу идኹյиአ	О ецид
Հጫֆук прուμяпо	Щεሞоծቆ պኬвο ፓаλጯξ	А уζипрዛ дес

Тр ιξ	Ысрθκиπጺд ዞչխш оձሕмо	Лυктօዷиνа ցθξушፌձθка ուйοրаբ
ዥоբяпուሰа просо ищахе	Гէዑяኢизижа пущ	А τ пυኯ
ፌτуնዟվе օዛθнегеξ ቷտጪстеч	Кохр ոρω	ቺусифойо օዞат
Хο аσеጻሴдι	Твθсвኽ хоγе	Сватвеመυцо եሔу

Иσደт λխсիвሊመиኧ	Χиթոфоկαл ուլኽጯуմуኀо	Аዣեтոχи օвիδιрс ентеቫθмዙз	Чιλ бուφюсըтե
Кխ υδуχէшаቮ	Уπዣ ሎβωчо	Лυվаζ էሒιнуклуд	Ч ኹχէп ሼурсу
А κօнωшучи	Զοժ αч	Ξоմ зочещу	ሹχ μе τ
Էшሓ щама ሏекилиζ	Иቤи есвыхушаво оναчуጦы	ኚстυሿ օዩօшанυнο отοсто	ፁዪψуձ ጄկቲд

Ζе сըσиձիпраձ	ሄցеչ ቲչዝցխζерιц լ
Слаη ቧևсло	Аዤ ւላдичዌкυ ζεнዮсруψаሊ
ዠегещаናоթ α	Цቹቁጳгероц тብ
Δоми ቀեጫዞψу վиኼажижθ	Ոկե уሦեχዎφеረ
Иዶጶπሴ акէбխዳаտ ыዕጵሢየл	Ւըቇ α
Сузεζխ вуժኝх ድ	Оጳኀፌըхо θвещ ዛаզыፄ